„Do starego kościoła, mamo” – powiedziała, wahając się. „To w sobotę rano. Jadę, Alex też”.
„To był zawał serca”.
Powiedziałam „tak” bez zastanowienia. Nie byłam pewna dlaczego – może dlatego, że musiałam sobie udowodnić, że poszłam dalej. Może dlatego, że jakaś część mnie tego nie zrobiła.
**
Kościół w ogóle się nie zmienił. Były te same witraże, te same skrzypiące ławki.
Gina siedziała z przodu z mężem i dziećmi. Alex kręcił się w przejściu, rozmawiając z kimś z rodziny.
Zachowywałam dystans i nie ubrałam się na czarno.
Powiedziałem „tak” bez zastanowienia.
Wtedy ją zobaczyłem — w tylnym rzędzie, ubraną w szarą sukienkę.
Była sama i nieruchoma, nie wierciła się, nie zerkała na telefon. Po prostu siedziała, jakby czekała na coś… lub na kogoś.
Po ostatniej modlitwie i kilku cichych pożegnaniach ruszyłem w jej stronę.
„Nie sądzę, żebyśmy się kiedyś spotkali” – powiedziałem.
„Nie, nie zrobiliśmy tego” – powiedziała, odwracając się do mnie.
Ona po prostu siedziała tam, jakby czekała na coś… lub na kogoś.
„Znałeś mojego… Znałeś Richarda?”
„Tak. Jestem Charlotte.”
“Skąd?”
„Byłam z nim do końca, Julio” – powiedziała cicho. „Hospicjum. I musisz wiedzieć , co twój mąż dla ciebie zrobił ”.
„Hospicjum? O czym ty mówisz?”
„Byłam z nim do końca, Julio.”
Jej wyraz twarzy się zmienił – nie było w nim litości ani współczucia. Po prostu wiedziała…
„Richard miał raka. Raka trzustki, w czwartym stadium. Odmówił leczenia. Nie chciał, żeby ktokolwiek go tak postrzegał”.
„Powiedział mi, że mnie zdradza” – powiedziałam. Ścisnęło mnie w żołądku.
“Ja wiem.”
„Wiedziałeś?!”. Cofnąłem się. Zaparło mi dech w piersiach.
„Powiedział mi, że mnie zdradza.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
