Nigdy nie słyszałem, żeby Marcus tak zwracał się do brata. Zwykle był rodzinnym komikiem, zawsze łagodził sytuację żartem, zawsze unikał konfliktu, zanim zdążył się do niego przykleić. Ale teraz jego twarz była blada, a wzrok co chwila błądził między mną a dyktafonem stojącym obok mojej torby.
Jackson zaśmiał się gorzko. „Więc tak to wygląda? Ona gra ofiarę, a wszyscy nagle się na mnie odwracają?”
„Nikt niczego nie obrócił” – powiedział Marcus. „Widzieliśmy, jak rzucałeś talerzem”.
Szczęka Jacksona zadziałała.
Ciotka Sylvia, siostra Genesis, położyła obie dłonie na stole. Jej pierścionki błysnęły pod żyrandolem. „Myślę, że wszyscy powinni się uspokoić”.
„To samo powiedziałeś, kiedy złapał ją za ramię w ostatnie Święto Dziękczynienia” – powiedział Marcus.
W pokoju znów zapadła cisza.
Poczułem, że zapiera mi dech w piersiach.
Jackson powoli odwrócił się w jego stronę. „Co właśnie powiedziałeś?”
Głos Marcusa był cichy, ale nie drżał. „Powiedziałem, że tak powiedziała w zeszłe Święto Dziękczynienia. I na urodzinach taty. I na kolacji charytatywnej, kiedy Elaine zniknęła na dwadzieścia minut w łazience i wyszła z czerwonymi oczami”.
Dziwny dźwięk wypełnił pokój. Dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że to ja go wydałem.
Nie do końca szloch. Nie do końca ulga.
Ktoś widział.
Przez cały ten czas ktoś to widział.
Genesis wstała z krzesła. „Dość”.
Ale słowo to nie miało już tej samej mocy.
W oddali słychać było słaby dźwięk syren.
Jackson też je usłyszał. Jego twarz znów się zmieniła, tym razem wyrażając prawdziwy strach. Nie do końca panikę, a raczej kalkulację. Zaczął rozglądać się po pokoju, jakby szukał najszybszego sposobu na odbudowanie starego porządku, zanim przybędą obcy, i zadawał pytania, których nikt nie był w stanie opanować.
Następnie jego wzrok ponownie skierował się na rejestrator.
„Co to jest, Elaine?”
Nie odpowiedziałem.
Zrobił krok w stronę stołu.
Marcus znów mu przerwał. „Nie.”
Głos Jacksona opadł. „Zadaję żonie pytanie”.
„Ona nie jest ci teraz winna odpowiedzi” – powiedział Marcus.
Oddech Genesis stał się płytki. Objęła oparcie krzesła obiema rękami.
Artur spojrzał na nią, naprawdę spojrzał, i coś w jego twarzy się skrzywiło. Nie był to szok. To było rozpoznanie zmieszane z przerażeniem.
On też wiedział.
Oczywiście, że wiedział.
Może nie wszystko, ale wystarczająco.
Dyspozytorka powiedziała mi, że funkcjonariusze są już blisko. Zapytała, czy mogę podejść do przodu domu.
Marcus sięgnął po serwetkę, po czym zawahał się i spojrzał na mnie pytająco. Skinęłam głową. Podał mi ją ostrożnie, unikając kontaktu z moją krwią, jakby nawet tym drobnym gestem chciał dać mi do zrozumienia, że wciąż panuję nad własnym ciałem.
Przycisnęłam go do skroni i wstałam.
Pokój się poruszył, ale ja pozostałem w pozycji pionowej.
„Wychodzę na zewnątrz” – powiedziałem.
Jackson zaśmiał się bez humoru. „Naprawdę zamierzasz to zrobić? Zrujnujesz mnie przez jeden błąd?”
„Jeden?” powiedział Marcus pod nosem.
Spojrzałam wtedy na Jacksona nie jak na mężczyznę, który kiedyś przynosił mi kawę do łóżka w niedzielny poranek, nie jak na męża, który dokładnie wiedział, jaką herbatę piję, nie jak na osobę, którą broniłam przed przyjaciółmi, gdy pytali, dlaczego nigdy nie potrafił długo utrzymać pracy.
Patrzyłam na niego jak na kogoś, kogo powoli traciłam przez lata.
Albo może jako ktoś, kogo powoli poznawałam.
„Zniszczyłeś się” – powiedziałem.
Jego oczy błysnęły. „Myślisz, że jesteś ode mnie o wiele lepszy”.
„Nie” – odpowiedziałem. „Chyba jestem zmęczony”.
To była prawda kryjąca się za wszystkim.
Pod strachem. Pod gniewem. Pod upokorzeniem stania przed swoimi bliskimi z krwią na twarzy.
Byłem zmęczony.
Zmęczona kurczeniem pokoi, by dopasować się do jego temperamentu. Zmęczona sprawdzaniem jego nastroju, zanim się odezwie. Zmęczona robieniem siebie mniejszą, by on mógł poczuć się większy. Zmęczona udawaniem, że miłość może przetrwać bez szacunku.
Poszedłem w kierunku holu.
Kilku krewnych odsunęło się. Nikt nie próbował mnie zatrzymać.
Za mną Genesis odezwał się cicho: „Jackson, nie mów ani słowa”.
Wyjątkowo się z nią zgodziłem.
Drzwi wejściowe otworzyły się, zanim do nich dotarłem. Do środka weszło dwóch funkcjonariuszy, a za nimi ratownicy medyczni z apteczką. Do domu wdarło się zimne, nocne powietrze, przesiąknięte delikatnym zapachem eukaliptusa i deszczu na chodniku.
Widok mundurów zmienił wszystko.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
