„Panie Vance, piętnaście minut temu zeznał pan pod przysięgą, że pańska żona zniszczyła te naczynia podczas niekontrolowanego wybuchu złości.”
Julian przełknął ślinę.
„Zeznał pan również, że to ona była odpowiedzialna za niestabilność panującą w pańskim domu”.
„Wasza Wysokość—”
Jego prawnik próbował interweniować.
Sędzia Thorne podniósł jedną rękę.
„Panie mecenasie, proszę zachować milczenie, dopóki nie skończę.”
Odwróciła się w stronę komornika.
„Proszę zabrać dziecko do mojego gabinetu wraz z adwokatem sądowym.”
Noah spojrzał na mnie zanim wyszedł.
Skinęłam mu lekko głową.
Nosił w sobie tę tajemnicę przez miesiące.
I teraz w końcu nie musiał.
Gdy drzwi zamknęły się za nim, sędzia Thorne uderzyła młotkiem.
„Sądowi przedstawiono dowody wskazujące na celowe składanie fałszywych zeznań, nadużycia finansowe, stosowanie przymusu w domu i manipulowanie małoletnim dzieckiem”.
Postawa Juliana zmieniła się natychmiast.
Pewność siebie, którą miał wchodząc na salę sądową, zniknęła.
Sędzia Thorne zaczął wydawać tymczasowe zarządzenia nadzwyczajne.
„Do czasu dalszego postępowania, wyłączną opiekę fizyczną nad Noahem Vance’em zachowa pani Evelyn Vance. Bezpośredni kontakt pana Vance’a z dzieckiem zostanie ograniczony, z zastrzeżeniem dalszej oceny i kontroli sądowej”.
Julian wpatrywał się w nią.
„Wasza Wysokość—”
Kontynuowała.
„Sąd nakazał również tymczasowe zamrożenie odpowiednich kont małżeńskich i korporacyjnych na czas przeglądu dowodów finansowych”.
Julian zrobił krok naprzód.
„Zbudowałem tę firmę! Ten dom jest mój!”
Sędzia Thorne spojrzał mu prosto w oczy.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
