Podniósł wzrok.
„Ale ty nie idziesz, bo już to robiłeś”.
Na jego twarzy pojawił się smutny uśmiech.
“Chcę, żebyś tam był.”
“Dobra.”
„Przychodzisz, bo jesteś moim mężem. A jeśli mamy się nauczyć, jak to robić razem, zacznijmy od tego, żeby faktycznie to robić razem”.
Odebrał klucze.
“Żadnych obietnic?”
Pokręciłem głową.
“Po prostu mi pokaż.”
“Mogę to zrobić.”
“Żadnych obietnic?”
***
Kilka tygodni później siedzieliśmy na podłodze otoczeni kawałkami krzesełka z dziecięcego pokoju.
Nolan trzymał w dłoniach dwie drewniane części i zmarszczył brwi.
“Te nie pasują.”
“Jedno masz na odwrót.”
Odwrócił go.
Potem spojrzał na mnie.
“Te nie pasują.”
“Skąd o tym wiesz?”
„Przeczytałem instrukcję.”
“Popisowy.”
Jego telefon zawibrował.
Przyjaciel potrzebował pomocy z rozładowanym akumulatorem.
Stary Nolan już pewnie sięgał po buty.
“Popisowy.”
Zamiast tego spojrzał na mnie.
“Czy będzie ci przeszkadzać, jeśli pójdę pomóc?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
