“Praca.”
“Teraz?”
„Będę za dwie minuty. Idź się zameldować.”
“Obiecałeś.”
Wiem. Będę tuż za tobą.
“Praca.”
***
Dwadzieścia minut później dr Howard nakładał mi żel na brzuch, a Nolana wciąż nie było.
Wtedy drzwi się otworzyły.
Nolan wpadł.
„Przepraszam. Rozmowa trwała długo.”
„Udało ci się” – powiedziałem.
For ten seconds, I believed that was all that mattered.
“I’m sorry. The call ran long.”
Then Dr. Howard recognized him.
***
“I’m sorry,” Dr. Howard said again. “I shouldn’t have assumed.”
“It’s fine,” Nolan said.
“No,” I said.
He looked at me.
“Don’t answer for me.”
“I shouldn’t have assumed.”
Dr. Howard lowered the wand slightly.
“I can step out if you need a minute.”
I shook my head.
“No. Please. I need to know the baby is okay.”
Whatever Nolan had done, I wasn’t giving him the power to take this moment from me.
“I can step out if you need a minute.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
