„Grant uważa, że nie żyjesz” – powiedział. „To daje ci ochronę”.
„Pozwala mu to także stanąć przy pustej trumnie i mówić w moim imieniu”.
„Właśnie miałeś operację.”
“Ja wiem.”
Mój lekarz niechętnie zgodził się na krótką, nadzorowaną podróż, jeśli skorzystam z wózka inwalidzkiego, i natychmiast po niej wrócił.
Tego wieczoru w sieci pojawiła się transmisja testowa na żywo z uroczystości żałobnych. Kamera pokazała kaplicę udekorowaną białymi liliami, zdjęciami z mojego dzieciństwa i czerwonym zimowym płaszczem, który miałem na sobie podczas mojego ostatniego publicznego wystąpienia.
Pusta trumna stała pod niebiesko-srebrnym emblematem Northstar.
Grant zamienił moją rzekomą śmierć w prezentację korporacyjną.
Szeryf Shaw wszedł z pokrowcem na ubrania, w którym znajdowała się prosta czarna sukienka.
„Zespół z nakazem aresztowania zostanie rozstawiony przed rozpoczęciem nabożeństwa” – powiedziała. „Gdy Grant zostanie zabezpieczony, będzie pan mógł wejść. Do tego czasu nikt pana nie zobaczy”.
Spojrzałem na Nathana.
Nadal nie wiedziałem, czy to naprawdę mój ojciec. Nie rozumiałem, dlaczego matka nas rozdzieliła ani co Grant o nim wiedział.
Ale on wszedł do płonącego lasu, żeby mnie znaleźć, kiedy mój mąż odjechał.
Odwróciłem się do szeryfa Shawa.
„Przygotuj tylne wejście.”
Przyglądała się mojej twarzy.
„Jesteś pewien?”
„Biorę udział we własnym pogrzebie”.
Część 4: Kobieta, która weszła do własnego miejsca pamięci
Grant rozpoczął swoje przemówienie dokładnie o godzinie jedenastej.
Obserwowałem z pokoju za kaplicą, podczas gdy zastępcy szeryfa Shawa zabezpieczali wyjścia. Nathan stał obok mojego wózka inwalidzkiego, jedną ręką opierając się na rączkach.
Przez monitor widziałem współpracowników, pilotów, pielęgniarki, członków zarządu i rodziny, których dzieci Northstar przewoził w nagłych przypadkach medycznych.
Przyjechali, aby mnie uhonorować.
Grant miał mnie odziedziczyć.
Położył rękę na pustej trumnie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
