Zmrużył oczy. „Robisz to, bo jesteś ranny”.
„Robimy to, bo istnieje dokumentacja” – powiedziała Mara, przesuwając segregator do przodu.
Przeczytałem na głos tekst Davida z Hawajów. W tym cichym pokoju jego słowa brzmiały jeszcze bardziej zjadliwie.
Dawid skrzywił się. „Byłem zły”.
Następnie Mara odłożyła dokumenty dotyczące pożyczki.
„I dumny” – powiedziałem.
Mara przesuwała po biurku zdjęcia, wyciągi i listę inwentarza. David próbował to zbagatelizować, ale mu się nie udało.
Następnie Mara odłożyła dokumenty dotyczące pożyczki.
Twarz Davida zmieniła się, jakby podłoga się zawaliła. „Nie miałeś tego znaleźć”.
„Więc przyznajesz się.”
Warknął, broniąc się. „Musiałem! Wysysałaś z nas krew z in vitro”.
Oczy Davida zrobiły się wilgotne, gdy na mnie spojrzał.
Poczułam gorąco w piersi. „Nie mów o moim ciele jak o długu”.
„Byłeś zafascynowany. Już cię nie poznawałem!”
„Ja też cię nie poznałam” – odpowiedziałam spokojnie. „Bo już planowałaś zniknąć”.
Głos Mary pozostał spokojny i zabójczy. „Sądy nie lubią tajnych pożyczek, opróżnionych kont i pozbawiania majątku małżeńskiego”.
Oczy Davida zaszły łzami, gdy na mnie spojrzał. „Sandy, nie chciałem cię skrzywdzić”.
„Tak, zrobiłeś” – powiedziałem.
Dawid wzdrygnął się, jakby prawda bolała bardziej niż gniew.
Spróbował łagodniejszego tonu. „Możemy iść na terapię. Mogę wrócić do domu”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
