Kiedy Eric wrócił do domu tydzień po swoim wyjeździe, nie wspomniałam o rozmowie z Markiem.
Trzy dni później sięgnąłem po salsę.
Pokrywa nie chciała się ruszyć.
Podobnie jak pokrywka dżemu.
Sos do makaronu sprawiał wrażenie, jakby został zespawany.
Sprawdziłem lodówkę.
Nawet malutki słoiczek niebieskiego barwnika spożywczego z tortu urodzinowego Lily był tak mocno dokręcony, że bolała mnie ręka, gdy próbowałam go przekręcić.
Eric nigdy z niego nie korzystał.
Prawdopodobnie nawet nie wiedział, na której półce stał ten przedmiot.
Moje ręce zaczęły się trząść.
Tego wieczoru poczekałem, aż Lily zaśnie.
„Czy możemy porozmawiać?” zapytałem.
Eric podniósł wzrok znad telewizora.
“Jasne.”
Postawiłam słoiki na stoliku kawowym.
Jego wyraz twarzy prawie się nie zmienił.
„A co z nimi?”
“Poluzowałem je wszystkie, zanim wróciłeś do domu.”
Wzruszył ramionami.
“Więc?”
„Więc nie da się ich ponownie otworzyć”.
Westchnął dramatycznie.
“Marissa, serio?”
„Chcę poznać prawdę”.
“Już powiedziałem ci prawdę.”
“NIE.”
Oparł się o kanapę.
„Zamykam słoiki. Wielka sprawa.”
„To wielka sprawa, bo prosiłem cię, żebyś przestał przez lata”.
“Nawet o tym nie myślę.”
“Zacisnąłeś mocniej moją maskę.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
