Grant kontynuował.

„Jako mąż Evelyn i domniemany administrator jej majątku, jestem gotowy przejąć tymczasową władzę wykonawczą do czasu rozstrzygnięcia wszystkich kwestii sukcesji”.

Reżyser Thomas Avery pochylił się do przodu.

„Twoja władza nad jej majątkiem nie została jeszcze udowodniona”.

Szczęka Granta się zacisnęła.

„To kwestia proceduralna, a nie strategiczna”.

Otworzył swoje portfolio i rozesłał dokumenty proponujące nadzwyczajne głosowanie, które miałoby objąć jego bezpośredni nadzór nad kontami korporacyjnymi, umowami licencyjnymi i funduszami na badania.

Potem odchylił się na moim krześle.

„Evelyn odeszła i odmowa zaakceptowania rzeczywistości nie przywróci jej życia”.

Rebecca, stojąca obok mnie na dole, spojrzała w stronę windy.

„Myślę, że to jest nasze zaproszenie”.

Część 6 — Kobieta, która nie chciała pozostać martwa

Drzwi sali konferencyjnej otworzyły się zanim Grant zdążył zarządzić głosowanie.

Pierwsza weszła Rebecca, a za nią dwóch prokuratorów federalnych i kilku agentów. Szłam za nimi w ciemnogranatowym kostiumie ciążowym, poruszając się ostrożniej niż zwykle, bo każdy krok wciąż boleśnie uderzał w obolałe mięśnie.

Rozmowa natychmiast się urwała.

Jeden z reżyserów upuścił pióro.