„Moja córka będzie wiedziała, że ​​jej matka przeżyła, bo przygotowała się na niebezpieczeństwo i zaufała dowodom zamiast wymówkom. To, w co wierzy, będzie wynikało z prawdy”.

To była ostatnia rozmowa jaką kiedykolwiek odbyliśmy z Grantem.

Wyszłam z sądu na czyste, słoneczne dni Waszyngtonu, podłożyłam obie dłonie pod swój ogromny, ciążowy brzuch i zdałam sobie sprawę, że po raz pierwszy od miesięcy nikt obok mnie nie kalkulował po cichu, ile warta może być moja nieobecność.

Część 9 — Firma warta ratowania

Powrót do Mercer Biomedical wymagał innego rodzaju rekonwalescencji.

Grant latami przekonywał mnie, że moja ostrożność hamuje innowacyjność, jednocześnie po cichu namawiał kadrę zarządzającą do przejęć, które przyniosłyby korzyści firmom, w których posiadał nieujawnione udziały. Śledczy w końcu odkryli wystarczająco dużo konfliktów interesów, aby wyjaśnić, dlaczego był coraz bardziej sfrustrowany moją odmową oddania kontroli strategicznej.

Bez niego podejmowanie decyzji stało się niespodziewanie proste.

Anulowaliśmy kilka wątpliwych umów, wzmocniliśmy niezależny nadzór, rozszerzyliśmy badania nad zdrowiem matek i przekierowaliśmy znaczną część funduszu innowacyjnego firmy na przenośne systemy diagnostyczne dla szpitali wiejskich.

Trzy miesiące po skazaniu Granta urodziłam zdrową córeczkę o imieniu Clara.

Poród był na tyle skomplikowany, że Rebecca spędziła czternaście godzin w poczekalni szpitala i groziła, że ​​osobiście przesłucha każdą pielęgniarkę, która użyje sformułowania „musimy coś monitorować”, choć później zaprzeczyła, jakoby zachowywała się dramatycznie.

Gdy w końcu spotkała Clarę, spojrzała na śpiące niemowlę i wyszeptała: „Narobiłaś mnóstwo kłopotów, jeszcze zanim się urodziłaś”.