Ezra podniósł torbę z pieluchami.
„Chodź, Soph. Znajdźmy twoją piżamę.”
Ten moment znaczył dla mnie więcej niż obserwowanie, jak uczy się rutyny.
Ponieważ w końcu był gotów zrezygnować z pochwał, na które nie zasłużył.
Kilka miesięcy później, gdy siedzieliśmy razem, Diane napisała do niego SMS-a.
Jego telefon zawibrował.
Ona napisała,
Ostatnio nie dostałem żadnego niedzielnego zdjęcia. Wyślij mi jakieś, na którym jesteś z dzieciakami.
Ezra się roześmiał.
Potem zrobił zdjęcie.
Charlie patrzył zupełnie w inną stronę niż kamera.
Sophie miała rozsmarowany syrop na jednym policzku.
Włosy Ezry były w nieładzie.
Coś mokrego poplamiło mu ramię.
Wyglądał na kompletnie wyczerpanego.
Tak czy inaczej wysłał.
Diane odpowiedziała trzema emotikonami śmiechu i sercem.
Pochyliłem się.
„Jaki dałeś podpis?”
Ezra obrócił telefon w moją stronę.
Dwa słowa.
Prawdziwa niedziela.
