Dwa dni wcześniej zarezerwowałem dwa miejsca w pobliskim warsztacie ceramicznym.
Diane od lat mówiła o tym, że chciałaby spróbować swoich sił w garncarstwie.
A jeśli mam być zupełnie szczery, to chciałem też jednego wieczoru, podczas którego nikt mnie nie będzie potrzebował.
W domu Diane niemal natychmiast rozpoczęła się zwyczajna rutyna.
Charlie stał się marudny.
Odbiłem go.
Sophie chciała soku.
Znalazłem.
Ezra siedział obok swojego brata i rozmawiał o piłce nożnej.
Podczas deseru Diane zaczęła opowiadać o tym, jak trudne było wychowywanie dzieci, gdy Ezra i jego brat byli mali.
Ezra odchylił się wygodnie do tyłu.
„Teraz wszystko jest inaczej.”
Diane się uśmiechnęła.
„Bo dziś ojcowie naprawdę pomagają”.
Ezra skinął głową.
„Jestem bardzo zaangażowanym tatą”.
Spojrzałem na niego.
Kontynuował z dumą.
„Zawsze tak było.”
Coś we mnie nagle zrobiło się bardzo spokojne.
Uśmiechnąłem się.
„Masz rację.”
Ezra przestał mówić.
Diane wyglądała na zadowoloną.
Kontynuowałem.
„Tak naprawdę, dzisiejszy wieczór jest dla ciebie idealną szansą, żeby to udowodnić”.
Ezra zmarszczył brwi.
“Co masz na myśli?”
Odwróciłem się do Diane.
„Zorganizowałem urodzinową niespodziankę”.
Jej oczy się rozszerzyły.
“Dla mnie?”
„Od lat mówisz o próbie garncarstwa. Dziś wieczorem w pobliżu odbywają się warsztaty i zarezerwowałem nam dwa miejsca.”
Diane naprawdę klaskała.
„O mój Boże. Naprawdę?”
“Naprawdę.”
Wtedy Ezdrasz zrozumiał.
Jego wyraz twarzy uległ zmianie.
„A co z dziećmi?”
Spojrzałem mu prosto w oczy.
„A co z nimi?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
