Wróciliśmy do naszej ceramiki.
Minęło pięć minut.
Brzęczeć.
Diane westchnęła.
„Mówi, że Sophie chce poznać historię o króliku.”
„Są trzy książki o królikach.”
„Mówi, że ona ciągle pyta o »ten zwykły«. Nie wie, o który jej chodzi”.
Uśmiechnąłem się wbrew sobie.
„Zielona książeczka. Kieszeń boczna. Królik trzymający balonik na okładce.”
Diane wysłała odpowiedź.
Tym razem nie odłożyła telefonu.
Przez kilka sekund wpatrywała się w ekran.
Potem spojrzała na mnie.
„Czy Ezra zawsze zadaje ci tyle pytań?”
Nie spuszczałem wzroku z gliny.
“NIE.”
Wyglądała na zaskoczoną.
“Naprawdę?”
„Zwykle nie daję mu szansy. Po prostu zajmuję się wszystkim sam.”
Diane zamilkła.
Minęło kilka minut, zanim w końcu się odezwała.
„Chyba coś źle zrozumiałem.”
Spojrzałem na nią.
“Co?”
Odblokowała telefon.
„Ezra wysyła mi zdjęcia każdej niedzieli”.
“Kino?”
Otworzyła wątek wiadomości.
Było ich dziesiątki.
Ezra robi naleśniki z Sophie.
Ezra pcha wózek Charliego.
Ezra czyta Sophie bajkę na dobranoc.
Ezra siedzi z dwójką dzieci w parku.
Zdjęcia nie były dramatyczne.
Było ich za mało, żeby wzbudzić podejrzenia.
Było ich wystarczająco dużo, aby stworzyć stabilny obraz Ezry jako niezwykle zaangażowanego ojca.
Diane wyglądała na zakłopotaną.
„Myślałem, że tak zazwyczaj wyglądają twoje tygodnie.”
Poczułem ucisk w żołądku.
Wpatrywałem się w zdjęcie naleśnika.
Doskonale pamiętałem tamten poranek.
Wymieszałem ciasto.
Nakarmiłem Charliego.
Ubrałem Sophie.
Wyczyściłem blat.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
