Mój gniew się zaostrzył.
„James rzekomo zginął w eksplozji”.
Adrian spojrzał za mnie w stronę torów kolejowych.
„Właśnie o tym skłamałem, Mary.”
„James to zrobił.”
Przez jedną szaloną sekundę naprawdę myślałem, że James żyje.
„Atak był prawdziwy” – wspominał Adrian. „James tam był. Ja też. Nasz oddział rozproszył się po ataku i przez jakiś czas nikt nie wiedział, kto z niego wyszedł”.
„Gdzie się wydostałeś?”
Adrian znów na mnie spojrzał.
“Nie zrobiliśmy tego.”
„James tam był. Ja też.”
Spojrzałam na niego.
„Zostaliśmy schwytani. James został ciężko ranny, zanim nas zabrali. Byłem z nim później”.
Hałas ze stacji zdawał się oddalać.
„Jak długo?” zapytałem.
“Kilka tygodni.”
Mój wzrok powędrował ku papierowej róży.
Kilka tygodni.
Ani chwili.
„Zostaliśmy schwytani”.
Ani jednej eksplozji.
James żył dalej, po chwili, którą ja wyobrażałem sobie przez 56 lat jako jego ostatnią.
“Widziałeś go?”
“Każdego dnia, kiedy tylko mogłem.”
„I on to zrobił?”
James żył dalej, po chwili, którą ja wyobrażałem sobie przez 56 lat jako jego ostatnią.
Adrian skinął głową.
„Z kawałka papieru. Złożył go pewnej nocy i powiedział mi, że jest okropny. Dał mi go przed śmiercią. Powiedział, że jeśli wrócę do domu, będzie należał do ciebie. Zachowałem go w moim dzienniku polowym, kiedy wróciłem.”
„Dał mi to przed śmiercią”.
Wyrwał mi się dźwięk, który niemal brzmiał jak śmiech.
“To okropne.”
Powiedziałem mu to.
Przez ułamek sekundy wyobraziłem sobie dwóch młodych mężczyzn obrażających okropny papierowy kwiat w jakimś miejscu, którego nie byłem w stanie sobie wyobrazić.
„Co mu się stało?”
Adrian spuścił wzrok.
„Stał się słabszy”.
„To nie jest odpowiedź”.
“NIE.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
