„Mam nadzieję, że się w nich nie poślizgnę.”
Zaśmiałem się.
Skończyłem odkładać ostatnie papiery.
Czekał.
Nie zgasił mi światła.
Nie odebrał moich rzeczy.
Nie powiedział mi, że nadeszła pora, żeby odejść.
Przez miesiące wierzyłem, że najważniejszą decyzją jaką podjąłem była odmowa przeprowadzki do San Blas.
Stojąc tam w warsztacie, uświadomiłem sobie, że to był dopiero początek.
Ważniejsze decyzje zapadały ciszej.
Wybieram swój harmonogram pracy.
Wybór nauczania.
Wybór klientów, których należy zaakceptować.
Wybieramy czwartki z Doñą Elvirą.
Wybieram piątkowe zajęcia taneczne.
Wybieram czas dla siebie.
I tak, zdecydowałam się na dalsze próby zbudowania życia z Ernesto.
Nie dlatego, że zdecydował, jak ma wyglądać nasza przyszłość.
Ponieważ postanowiłam, że nadal chcę, żeby był częścią mnie.
Wyłączyłem światło w warsztacie.
Zamknął drzwi.
Schowaj moje klucze.
Potem wziąłem Ernesta za rękę.
Razem poszliśmy w kierunku zajęć tanecznych.
W kierunku, którego żadne z nas nie wybrało dla drugiego.
Miejsce, które wspólnie wybraliśmy.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
