„Nie”. Mój głos pozostał spokojny. „Powiedziałeś jej, że mnie nienawidzisz. A potem obiecałeś, że się ze mną rozwiedziesz i ją poślubisz”.
Jego tata spojrzał na niego. „Czy to prawda?”
Elon potarł twarz obiema dłońmi. „Usłyszała fragment prywatnej rozmowy”.
„Słyszałem już wystarczająco dużo.”
„Powiedziano pewne rzeczy.”
„Pocałowałeś ją”. Podniósł gwałtownie głowę. „Wyładowywałem złość”.
Spojrzałem na niego. „Czy dawanie upustu emocjom wymagało też pocałunku?” Cisza.
„Czy musiałeś to mówić teraz?”
To była pierwsza prawdziwa odpowiedź, jaką usłyszałem w tym tygodniu. Wtedy Elon odsunął się od stołu. „Nie masz pojęcia, jak wyglądały dla mnie ostatnie kilka miesięcy”.
„Dla ciebie?”
„Zniknęłaś po narodzinach Sophie. Każda rozmowa sprowadziła się do tematów karmienia, drzemek, pieluch i tego, kiedy będę w domu”.
Słowa wylądowały dokładnie tam, gdzie wiedział, że wylądują. Przez sześć dni zastanawiałam się, czy macierzyństwo wymazało to, co kiedyś we mnie kochał. Spojrzałam na Sophie śpiącą na ramieniu mamy. Potem spojrzałam na niego.
„Większość nocy zostawiałeś mnie samą z naszą córką.”
„Nie o to tu chodzi.”
„Stało się całym moim życiem, bo ciągle z niego wychodziłeś”. Jego twarz stwardniała. „Czułem, że nie ma już dla mnie miejsca”.
„W takim razie powinieneś mi powiedzieć, że jesteś samotny.”
„Próbowałem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
