Arnold podał rękę. Irene ją przyjęła.
Jego pierwszy krok był niezdarny.
Jego drugi wynik nie był wiele lepszy.
Trzeciego dnia obydwoje śmiali się tak głośno, że już się tym nie przejmowali .
„Zaczynałem już myśleć, że nigdy nie zapytasz.”
Wsunąłem swoją dłoń w dłoń Camerona.
„Następnym razem” – wyszeptałem – „jeśli będziesz chronić czyjąś nadzieję… powiedz mi, że to właśnie robisz”.
Spojrzał na mnie.
“Będę.”
„A następnym razem” – powiedział, ściskając moją dłoń – „pamiętam, że twoja sprawa jest na pierwszym miejscu”.
Oparłam głowę o jego ramię, podczas gdy Arnold i Irene kołysali się w delikatnym świetle.
“Będę pamiętał, że twoje jest najważniejsze.”
“Wiesz…” wyszeptałam.
“Co?”
„Wczorajsza noc była naprawdę idealna.”
Cameron patrzył, jak Arnold niechcący nadepnął na stopę Irene. Wybuchnęła śmiechem i pocałowała go w policzek.
Uśmiechnął się. „Prawie”. Potem spojrzał na mnie. „Teraz już jest”.
„Wczorajsza noc była naprawdę idealna.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
