„Teraz to widzę. Brałem cię za pewnik. Wszystko źle zrobiłem”.
„Okej” powiedziałem.
Zamrugał.
“Dobra?”
„Doceniam przeprosiny. Dziękuję za odwiedziny.”
Zacisnął usta.
O to właśnie chodzi w przeprosinach od ludzi takich jak Derek.
Przybywają ubrani jak prezenty, ale oczekują zapłaty.
„To wszystko?” – zapytał.
„Co jeszcze powinno tam być?”
„Myślałem, że moglibyśmy porozmawiać.”
„Rozmawiamy.”
„Nie, mam na myśli po prostu pogadać.”
„Mieliśmy dwa lata, żeby naprawdę porozmawiać”.
Wypuścił powietrze przez nos i spojrzał w dół korytarza, starając się uspokoić.
„Wiem, że cię zraniłem” – powiedział. „Ale ty też mnie zraniłeś. Odszedłeś na oczach wszystkich. Upokorzyłeś mnie”.
Oparłem się o framugę drzwi.
„Derek, nie czułeś się upokorzony, bo skłamałem. Czułeś się upokorzony, bo powiedziałem prawdę tam, gdzie ludzie mogli ją usłyszeć”.
Jego wzrok się wyostrzył.
„To niesprawiedliwe.”
„Nie” – powiedziałem. „Niesprawiedliwe było zaproszenie Nicole bez pytania mnie, a potem przedstawienie mojego dyskomfortu jako niedojrzałości”.
„Próbowałem udowodnić, że możesz mi zaufać.”
„Żeby mi pokazać, że akceptuję coś, co mnie rani?”
Otworzył usta.
Zamknąłem.
Kontynuowałem.
„To nie jest zaufanie. To test lojalności. A ja mam dość testowania własnego związku”.
Przełożył kwiaty z jednej ręki do drugiej.
„I to już koniec? Dwa lata i już po wszystkim?”
Pomyślałam o kobiecie, jaką byłam, kiedy go poznałam. Pewna siebie. Niezależna. Głośna, kiedy chciała. Jasno mówiąca, co lubi. Szybko się śmiejąca. Szybko opuszczająca miejsca, w których czuła się niemile widziana.
Potem pomyślałam o kobiecie, która stała pod światełkami, uśmiechając się, podczas gdy jej chłopak świecił obok swojej byłej, czekając, aż zostanie oskarżony o oblanie testu, który sam wymyślił.
„Tak” – powiedziałem. „Skończyłem”.
Jego twarz się zmieniła.
Przeprosiny stały się mniej konkretne.
Pod spodem było coś twardszego.
„Popełniasz błąd.”
„Może” – powiedziałem. „Ale będzie moje”.
Spojrzał na mnie.
Przez sekundę widziałem, że próbuje znaleźć starą dźwignię.
Fraza, która zadziała.
Ton, który zmusiłby mnie do obrony.
Wspomnienie, które mnie zmiękczyło.
Poczucie winy.
Strach.
Wersja mojego imienia, która brzmiała jak rozczarowanie.
Ale teraz maszyny były odłączone.
Nie miał dostępu.
„Naprawdę nie dasz mi drugiej szansy?” zapytał.
“NIE.”
„Z powodu jednej nocy?”
Uśmiechnąłem się wtedy smutno.
„W tym rzecz. Nadal myślisz, że to była jedna noc.”
Odwrócił wzrok.
W końcu wzięłam kwiaty, nie dlatego, że je przyjęłam, ale dlatego, że chciałam dokończyć rozmowę.
„Żegnaj, Derek.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
