Z irytacją wywołaną niedokładną terminologią.
Miał trzydzieści dwa lata, był wysoki, ale nie w sposób, z którego wydawał się dumny. Miał ciepłą, brązową skórę, ciemne loki i ten rodzaj spokojnego spojrzenia, które nie błądziło po pokoju w poszukiwaniu kogoś bardziej imponującego. Miał na sobie granatową marynarkę na identyfikatorze konferencyjnym, który ciągle się odwracał. Jego ręce były ostrożne, gdy mówił, precyzyjne w powietrzu, jakby składał niewidzialne części.
Skończyło się na tym, że siedzieliśmy razem na następnym panelu.
A potem kawa.
Następnie kolacja w gronie grupy.
Potem jakoś grupa się rozeszła, a my o 22:00 nadal rozmawialiśmy w barze ramen o starych budynkach, oczekiwaniach rodzin i tym, dlaczego windy hotelowe zawsze zdradzają, czy kierownictwo szanuje personel konserwacyjny.
Zadawał pytania.
Potem słuchał.
Brzmi to banalnie, dopóki nie polubisz kogoś, kto traktował odpowiedzi jak poczekalnię na własne opinie.
Kiedy wróciłem do Seattle, powiedziałem Avie: „Poznałem kogoś interesującego”.
Zmrużyła oczy.
„Ciekawe dobre czy interesujące niebezpieczne?”
„Ciekawa winda.”
„To mi nic nie mówi, a jakoś wszystko.”
James napisał SMS-a dwa dni później.
Nie za dużo.
Nie za mało.
Zdjęcie okropnego panelu przycisków w windzie w jego hotelu.
Pomyślałem, że docenisz tę zbrodnię.
Tak, zrobiłem.
Poszliśmy na kawę następnym razem, kiedy przyjechał do Seattle.
Potem kolacja.
Potem, w sobotę, pojechał dwie godziny z Portland tylko po to, żeby zabrać mnie na film dokumentalny o infrastrukturze miejskiej, który jego zdaniem mógłby mi się spodobać.
Miał rację.
Podobało mi się.
Po trzech miesiącach poznał moich przyjaciół.
Ava obserwowała go niczym celnik.
Jenna zapytała go, co myśli o softballu, choć wiedziałem, że jej to nie obchodzi.
Marcus wypytywał go o operatorów wind z powagą człowieka pilnującego świętej świątyni.
James podchodził do tego wszystkiego z humorem.
Nie wystąpił.
Nie próbował dominować.
Nie robił sobie ze mnie żartów, żeby wygrać pokój.
Kiedy opowiadałem mu jakąś historię, patrzył na mnie tak, jakby słyszał ją po raz pierwszy, choć słyszał ją już wcześniej.
Po kolacji Ava odciągnęła mnie na bok do kuchni.
„Jest dobry” – powiedziała. „Naprawdę dobry. Nie radzi sobie najlepiej”.
Oparłam się o blat i patrzyłam, jak James śmieje się z Marcusem w salonie.
„Tak” – powiedziałem. „Chyba tak”.
„Zgadzasz się?”
Wiedziałem, co miała na myśli.
Czasem pokój po chaosie wydaje się podejrzany.
Czasami pewna ręka sprawia, że drżysz, bo jesteś przyzwyczajony do tego, że dotyk wiąże się z pewnymi warunkami.
„Uczę się” – powiedziałem.
Kiedy w końcu opowiedziałam Jamesowi o Dereku, nie było to dramatyczne.
Po kolacji spacerowaliśmy wzdłuż nabrzeża, powietrze było tak zimne, że nasz oddech zrobił się biały. Prom sunął po ciemnej wodzie, oświetlony od wewnątrz niczym pływający budynek.
James zapytał mnie o mój ostatni poważny związek.
Powiedziałem mu.
Nie wszystko.
Wystarczająco.
Parapetówka.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
