Pożyteczni ludzie przechowują paragony.
Nathan odsunął się od stołu, oddychając płytko.
„Czego chcesz?”
To pytanie prawie mnie zasmuciło.
Mimo wszystko nadal uważał, że to były negocjacje.
Wstałam, podniosłam torebkę z oparcia krzesła i położyłam serwetkę obok nietkniętego obiadu.
„Zostanę tu jeszcze kilka dni” – powiedziałem. „W innej willi”.
Vanessa gwałtownie podniosła głowę.
„Opuszczasz nas?”
Spojrzałem na nią.
„Przybyłeś beze mnie. Zakładam, że resztę załatwisz w ten sam sposób.”
Travis rzucił się do przodu, ale ochrona ośrodka już zauważyła podniesione głosy. Wysoki mężczyzna w ciemnym mundurze podszedł od strony chodnika, jego wyraz twarzy był spokojny, ale czujny.
„Panie” – zwrócił się do Travisa – „proszę zniżyć głos”.
Travis zacisnął szczękę.
Nathan nie zwrócił uwagi na bezpieczeństwo.
Spojrzał tylko na mnie.
„Haley” – powiedział. „Proszę. Możemy porozmawiać”.
„Rozmawialiśmy przez pięć lat”.
Odwróciłam się od niego, przeszłam obok świec, obok orchidei, obok stołu, przy którym moje małżeństwo w końcu pokazało swój prawdziwy kształt.
Za mną Nathan zawołał mnie raz po imieniu.
Poza tym.
Za drugim razem jego głos się załamał.
Szedłem dalej.
Moje obcasy lekko zapadły się w wilgotny piasek, gdy wychodziłam z prywatnej jadalni. Bryza znad oceanu owiała mi twarz chłodem i przez kilka sekund czułam się niemal nieważka.
Wtedy usłyszałem za sobą szurnięcie krzeseł.
„Haley!” krzyknął Travis. „Stój tam!”
Nie zatrzymałem się.
Nie musiałem się odwracać, żeby wyobrazić sobie jego twarz. Czerwona. Wściekła. Upokorzona w sposób, którego mężczyźni tacy jak Travis nienawidzili najbardziej: publicznie i finansowo.
Jego kroki szybko przecinały piasek.
Wtedy odezwał się głos Nathana.
„Travis, nie.”
Vanessa płakała teraz albo udawała płacz. Z Vanessą zawsze trudno było stwierdzić, gdzie kończy się gra aktorska, a zaczyna panika.
„Haley, proszę” – zawołała. „Nie rozumiesz, do czego to może doprowadzić”.
To mnie zatrzymało.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
