Mój mąż złapał mnie za kurtkę i powiedział, żebym przestała go ośmieszać przed gośćmi. Zdjęłam ją więc i poszłam w stronę sceny. Śmiech ucichł w chwili, gdy sala zobaczyła biały uniform pod spodem.

Spojrzałem na samolot, zawieszony w powietrzu i milczący.

„Zrozumienie jest mniej przydatne przed kryzysem, jeśli nadejdzie on dopiero później. Wyrób w sobie lepsze nawyki”.

Przyjął to z zasłużonym dyskomfortem.

Kiedy wyszłam na scenę, nikt nie przedstawił mnie jako niczyjej żony.

Nikt nie żartował na temat drukarek.

Zanim przemówiłem, wszyscy w pokoju stanęli.

Pozwoliłem im postać przez trzy sekundy, nie dłużej niż było to konieczne.

Potem podniosłem rękę.

„Usiądź” –  powiedziałem.  „Mamy robotę do zrobienia”.

I tak zrobili.

KONIEC