„Budzą się jeden po drugim. Nie daję sobie z tym wszystkim rady”.
Przez kilka sekund patrzyłem na ekran, zanim napisałem:
„Witam w moim życiu z ostatnich pięciu miesięcy.”
Następne połączenie przyszło o szóstej rano.
Głos Marka brzmiał zupełnie inaczej.
Już nie był zły.
Byłem po prostu wyczerpany.
“Saro… proszę.”
“Co się stało?”
„Nic. Po prostu… nie spałem całą noc.”
Nie odpowiedziałem.
Ciągły:
„Luke obudził się o drugiej. Potem obudziła się Emma. Kiedy w końcu udało mi się go uśpić, Jack zaczął płakać. A potem wszyscy troje obudzili się jednocześnie”.
“Tak.”
„Robisz to każdej nocy?”
„Prawie każdej nocy.”
Przez kilka sekund milczał.
Potem powiedział bardzo cicho:
“Nie wiedziałem.”
To zdanie zraniło mnie jeszcze bardziej.
„Nie wiedziałeś? A może po prostu nigdy nie zadałeś sobie trudu, żeby się dowiedzieć?”
Nie było odpowiedzi.
Mark nie poszedł tego dnia do pracy.
Po raz pierwszy to on zadzwonił do swojego szefa i powiedział mu, że musi zostać w domu z dziećmi.
Kiedy wróciłem tego popołudnia, zastałem go siedzącego na podłodze w salonie.
Jej włosy były potargane.
Na jego koszuli były plamy mleka.
Luke spał w jej ramionach, Jack siedział obok niej w foteliku dziecięcym, a Mark delikatnie kołysał Emmę stopą.
Kiedy mnie zobaczył, przez kilka sekund milczał.
Potem wyszeptał:
„Nie wiem, jak ci się to udaje każdego dnia”.
Usiadłem na krześle naprzeciwko niego.
„Po prostu to zrobiłem.”
Rozejrzał się dookoła.
„A potem posprzątałeś dom.”
“Tak.”
„Robiłaś pranie.”
“Tak.”
„Gotowałeś.”
“Tak.”
„A potem znowu wstawałeś w nocy.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
