„Nie mogę jej stąd zabrać.”
Potem wrócił do łóżka.
„Timothy potrzebuje swojej butelki” – wyszeptałem.
“Już się obudziłeś.”
Spojrzałam na niego.
“Ty też.”
“Jutro mam pracę.”
Spojrzałam na niego.
Spojrzałem na trzy kołyski stojące obok naszego łóżka.
„Mam też trójkę dzieci, które nie mogłyby bez nas przeżyć”.
Odwrócił się w stronę ściany.
Trzeciej nocy wszedł do pokoju niosąc poduszkę.
„Przeprowadzam się do pokoju gościnnego.”
Tessa opierała się o moje ramię. Timothy’emu mleko spływało po brodzie, a Tara znowu płakała.
„Mam też trójkę dzieci”.
„Jak długo?”
„Dopóki nie prześpią całej nocy”.
„To noworodki”.
„Potrzebuję ośmiu godzin, jeśli chcę funkcjonować w pracy”.
„Potrzebuję więcej niż 40 minut, jeśli mam tu funkcjonować”.
„Nie masz spotkań.”
„To noworodki”.
Spojrzałem na nasze dzieci.
„Nie. To tylko maleńkie istoty ludzkie, których życie zależy ode mnie”.
Ethan potarł twarz.
Dlaczego zawsze musisz sprawiać, że czuję się winny?
„Myślałem, że poczucie winy pojawia się po zrobieniu czegoś złego”.
Zacisnął usta.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
