„Słuchaj więc” – powiedział, unikając mojego wzroku. „Mama i ja wylatujemy w czwartek. Czternaście dni. Nad Morze Śródziemne”.
Wpatrywałam się w niego. Mój uniform wciąż pachniał syropem na kaszel Ellie. Poprzedniego wieczoru usłyszałam końcówkę jego telefonu z korytarza: „Mamo, wezmę adapter” i powiedziałam sobie, że to kolejny weekend w domku nad jeziorem.
„Czternaście dni” – powtórzyłem.
„Ona musi się zrelaksować, Rach. Wiesz, jak jej ciśnienie rośnie. Lekarz praktycznie to zalecił”.
„David, dzieciaki mają grypę. Oboje. Gorączka Sama sięgnęła wczoraj w nocy 40 stopni.”
Machnął ręką, jakbym czytał mu prognozę pogody.
Wszystko dla mamy, pomyślałem.
Jesteś wspaniałą mamą. Potrafisz wytrzymać kilka katarów. W końcu dostałam premię w pracy, więc moment jest idealny.
„Premia za pracę” – powiedziałem powoli.
„Apartament premium. Balkon. Nigdy czegoś takiego nie miała.”
Odłożyłam ściereczkę, zanim zdążyłam zatrząść ręką.
„A co z tą wycieczką, o której rozmawialiśmy? Tę z dziećmi w sierpniu?”
Zrobimy to w przyszłym roku. To dla mamy.
Rach, przez lata zajmowałaś się naszą papierkową robotą.
Wszystko dla mamy, pomyślałem. Zawsze tak było.
„A tak przy okazji” – powiedziałem, sięgając po teczkę leżącą na ladzie – „bank w końcu przysłał dokumenty refinansowania. Potrzebują twojego podpisu do piątku”.
Ledwo na nią spojrzał.
„Zostaw to tam. Jutro podpiszę wszystko, czego będą potrzebować”.
“Powinieneś to przeczytać.”
Dawid się roześmiał.
„Rach, od lat zajmujesz się naszą papierkową robotą. Ufam ci.”
David, nie spałem od dwóch dni.
„David, nie spałem od dwóch dni. W poniedziałek mam prezentację dla klienta. Sam pyta o ciebie.”
„Nic mu nie będzie”. Już przeglądał telefon. „Mama dzwoni. Poczekaj”.
Rok temu poszłabym za nim na korytarz. Przeprosiłabym za swój ton. Znalazłabym sposób, żeby poczuł się mniej winny, że odszedł.
Prawie poszłam za nim krok.
Wtedy spojrzałem w stronę schodów, gdzie Sam kaszlał w swoim pokoju, i zatrzymałem się.
Ona jest z tym OK.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
