Nie miałem czasu zareagować.
***
Pięć dni później cały mój świat mieścił się w dwugodzinnych okienkach.
Nakarm. Odbij. Przebierz. Kołysz. Odłóż. Weź następne.
Bolało mnie ciało. Nie myłam włosów od szpitala. Gdzieś po 90 minutach snu przestałam rozpoznawać, które dziecko trzymam na rękach, bez patrzenia na małą bransoletkę na jej kostce.
Eric „pomagał” mi, podając czyste pieluszki i kładąc się z powrotem do łóżka.
Nie myłam włosów od czasu pobytu w szpitalu.
Podgrzewałem butelkę, gdy usłyszałem stukot kółek dużej walizki na twardym drewnie.
Mój mąż wtoczył go do kuchni, jakby niewinnie szedł na służbowy lot.
„Co to jest?” zapytałem.
Nie patrzył na mnie. „Więc muszę z tobą o czymś porozmawiać”.
“Dobra.”
„Dużo myślałem przez ostatnie kilka dni”.
Pocierał tył szyi.
Słyszałem koła dużej walizki.
„No wiesz, płacz, napięty grafik, budzenie się co dwie godziny. To mnie naprawdę wykańcza, Layla. Moje zdrowie psychiczne jest w naprawdę kiepskim stanie”.
Spojrzałam na niego. Jedno z dzieci zaczęło się wiercić.
„Eric, nie spałem od pięciu dni.”
„Wiem. Wiem”. Uniósł ręce, jakby uspokajał nieznajomego.
Spojrzałam na niego.
„Dlatego myślę, że lepiej będzie, jeśli na chwilę się wycofam. Po prostu się zresetuję. Zarezerwowaliśmy z chłopakami miejsce w Cabo. Dwa tygodnie. Wrócę i będę o wiele lepszym tatą, obiecuję. Po prostu teraz nie mogę być nikomu potrzebny”.
“Cabo?”
„Już zapłacone”. Skrzywił się przepraszająco, jakby to właśnie pieniądze były tym tragicznym elementem. „Luke przyjedzie po mnie za pięć minut”.
“Zarezerwowałeś wycieczkę?”
„Potrzebuję tego, kochanie. Dla nas. Dla dziewczynek, szczerze.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
