„Był tutaj?”
Claire skinęła głową przez łzy.
Aaron spuścił głowę.
„Przez wszystkie te lata myślałam, że wybierał wszystkich innych, a nie nas”.
Noe usiadł obok niego.
„Może nie wiedział, jak wrócić”.
Aaron spojrzał na rękawicę.
„To nie to samo, co próbowanie.”
„Nie” – powiedział Noah. „Ale może to on się do tego przyznał”.
Aaron powoli skinął głową.
Sobota Trzecia należała do Noego.
Notatka zawierała tylko cztery słowa:
Mój dom. Krzesło na ganku.
Przeszliśmy przez ulicę i weszliśmy do pustego domu pana Vance’a.
Noe usiadł na znajomym drewnianym krześle.
Nic się nie stało.
Potem zasugerowałem, żeby sprawdził pod spodem.
Pod siedzeniem przyklejony był mały, czarny notes.
Prawie na każdej stronie znajdowała się data sobotnia.
Noe zaczął czytać.
„Chłopak przyszedł o 8:10. Za gorąco dzisiaj. Kazałem mu skończyć wcześniej. Zignorował mnie.”
Inny wpis:
„Deszcz. Myślałem, że nie przyjdzie. A jednak przyszedł.”
Następnie:
„Egzaminy w tym tygodniu. Wygląda na zmęczonego.”
„Zakończenie studiów w przyszłym miesiącu. Mam nadzieję, że dostanie się tam, dokąd zmierza”.
Zgłoszenia były z czterech lat.
Przez cztery lata pan Vance dyskretnie zauważał wszystko, co Noah uważał, że przeoczył.
Pod koniec jedno zdanie zostało podkreślone.
Trzeba mu właściwie podziękować.
Noe zamknął notatnik.
„Myślałem, że on mnie w ogóle nie zauważa.”
Później Aaron znalazł wpis, który sprawił, że zamarł.
„Chłopak przypomina mi Aarona w jego wieku. Cichy. Uparty. Lepiej radzi sobie z rękami niż ze słowami.”
Aaron otarł oczy.
„Mówił tak o mnie.”
Pan Vance nie tylko obserwował Noaha.
W jakiś dziwny sposób Noe przypominał mu o synu, do którego nie potrafił już dotrzeć.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
