Oficer Daniels uniósł rękę. „Nie jest aresztowany”.
Powinno to pomóc, ale nie pomogło.
„To dlaczego tu jesteś?” – warknąłem.
Oficer Cooper poruszył się niezręcznie. „Bo to, co zrobił pani syn, dotarło do ludzi, proszę pani. Ktoś chce mu podziękować”.
“Co się dzieje?”
Odwróciłam się w stronę Davida. Wyglądał, jakby miał zemdleć.
„Buty” – powiedziałem.
“Co?”
„Załóżmy buty, kochanie. Jeśli to zamieni się w koszmar, nie robisz tego w skarpetkach”.
Minutę później wyszliśmy na werandę.
Na krawężniku stał radiowóz.
A obok stał Nathan, trzymając kapelusz w rękach. Wyglądał, jakby w ogóle nie spał.
„Jeśli to zamieni się w koszmar, nie rób tego w skarpetkach”.
Bez namysłu stanąłem przed Davidem. „Nathan? Jeśli chodzi o wózek inwalidzki, to użył własnej własności. Wiem, że powinien był mi powiedzieć pierwszy, ale niczego nie ukradł”.
Nathan wyglądał, jakbym go uderzył.
„Megan” – powiedział cicho. „Nie po to tu jesteśmy”.
Wkroczył oficer Daniels. „Proszę pani, nikt nie ma kłopotów. Nathan poprosił nas, żebyśmy panią przyprowadzili. Czeka na zewnątrz”.
„Po co?” zapytałem.
David spojrzał na mnie blady i zdezorientowany. „Mamo?”
Wypuściłam głośno powietrze przez nos. „Dobra. Idziemy razem, kochanie”.
„Nie dlatego tu jesteśmy.”
Dziesięć minut później dojechaliśmy pod dom Nathana. Moje nerwy wciąż nie opadły. David co chwila zerkał na mnie, jakby próbował rozszyfrować, czy to żart, czy katastrofa.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
