„Zainwestowali w 27 różnych firm i nieruchomości w Waszyngtonie, Oregonie i północnej Kalifornii” – kontynuowałem. „Rozwój nieruchomości, startupy technologiczne, zakłady produkcyjne, nieruchomości komercyjne. Ich portfolio obejmuje kompleks Riverside w centrum miasta, budynek Morrison i około 30% startupów w aglomeracji Seattle”.
„Skąd to wszystko wiesz?” zapytała mama.
„Badania” – powiedziałem. „To moja specjalność. Analiza finansowa, badania rynku, rozpoznawanie wzorców inwestycyjnych. To moja specjalność”.
Tata pochylił się do przodu.
„Czy wiesz, jak się z nimi skontaktować?”
„Może uda mi się ułatwić zapoznanie się” – powiedziałem ostrożnie. „Ale muszę cię ostrzec, że są bardzo wybredni w kwestii tego, z kim pracują. Mają pewne standardy”.
„Standardy?” – oburzył się Marcus. „Anderson Holdings to firma warta 40 milionów dolarów z 30-letnią historią”.
„Byliśmy firmą wartą 40 milionów dolarów” – poprawiłem delikatnie. „Bez tych 180 milionów dolarów wsparcia, wasza rzeczywista wartość operacyjna wynosi bliżej 15 milionów dolarów. A większość z tego to dźwignia finansowa”.
Cisza była ogłuszająca.
„Skąd znasz nasze dane operacyjne?” Głos taty stał się teraz niebezpieczny.
„Dokumenty publiczne, rejestry nieruchomości, analizy rynku” – odpowiedziałem. „To nie są tajne informacje. Każdy, kto wie, gdzie szukać, może je znaleźć”.
Thomas gorączkowo pisał na swoim laptopie.
„Ma rację. Bez wsparcia PNV, tato, mamy poważne kłopoty. Umowa o ekspansji wymaga potwierdzenia kapitału do przyszłego tygodnia. Jeśli tego nie zrobimy, stracimy zaliczkę. To 8 milionów dolarów”.
„Znajdziemy innych inwestorów” – powiedział tata, ale nie brzmiał pewnie.
„Za tydzień?” – głos Victorii rósł. „Jak się rozniesie wieść, że Pacific Northwest Ventures nas porzuciło? Lawrence miał rację. Teraz jesteśmy toksyczni”.
Zadzwonił mój telefon. Spojrzałem na niego.
„Przepraszam. Muszę odebrać. To mój menedżer inwestycyjny.”
Wstałem i podszedłem do okna, odwracając się plecami do stołu, ale mówiąc wystarczająco głośno, żeby mogli mnie usłyszeć.
Cześć, David. Tak, widziałem wiadomości. Nie, chyba jeszcze tego nie rozgryźli. Co? Kolejna wypłata? Która nieruchomość? A, budynek Morrison. Tak, to ma sens. Jest całkowicie kontrolowany przez PNV, prawda? Próbują ustalić właściciela. Powiedz działowi prawnemu, żeby to jak najbardziej skomplikował. Oczywiście. Tak, jutro wrócę do Seattle. Możemy się wtedy spotkać.
Rozłączyłem się i wróciłem do stołu.
Wszyscy się na mnie gapili.
„Przepraszam za to” – powiedziałem, wracając na swoje miejsce. „Na czym stanęliśmy?”
„Kto to był?” zapytał tata.
„Mój menedżer inwestycyjny, David Chin. Zarządza moim portfelem.”
„Twoje portfolio?” powtórzył powoli Marcus.
„Tak, mam inwestycje. Wiesz, to, że prowadzę firmę technologiczną, nie oznacza, że nie dywersyfikuję”.
Uśmiechnąłem się.
„To inwestycja 101. Nigdy nie wkładaj wszystkich jajek do jednego koszyka”.
Telefon taty zawibrował. Spojrzał na niego i jego twarz znów się zmieniła.
„To SMS od Billa z banku. Pisze, że ktoś z zespołu prawnego Pacific Northwest Ventures właśnie się z nim skontaktował, pytając o status naszego konta i zdolność kredytową”.
„To nietypowe” – skomentowałem. „Firmy inwestycyjne zazwyczaj nie kontaktują się bezpośrednio z bankami po wypłacie. Chyba że…”
„Chyba że co?” zapytała mama.
„Chyba że rozważają dodatkowe działania. Może nie tylko wycofują finansowanie. Może pozycjonują się na coś innego”.
„Na przykład?” zapytał Thomas.
Wzruszyłem ramionami.
„Przejęcie. Wykup. Trudno powiedzieć, nie znając ich strategii”.
Wzrok Victorii był teraz dla mnie ostry. Zbyt ostry.
„Wiesz sporo o tym, jak oni działają.”
„Mówiłem ci, że je studiowałem.”
„Nikt nie bada firmy inwestycyjnej tak dokładnie, jeśli nie ma ku temu powodu” – naciskała Victoria. „A jaki jest twój powód, Emmo?”
Spokojnie spojrzałem jej w oczy.
„Zawodowa ciekawość. Są dobrzy w tym, co robią. Lubię uczyć się od najlepszych.”
Telefon taty zadzwonił ponownie. Odebrał, nie sprawdzając, kto dzwoni.
„Tak. Co? Nie możesz mówić poważnie. Nie, rozumiem, ale… dobrze. Dziękuję, że dałeś mi znać.”
Rozłączył się i spojrzał na mamę.
„Budynek Morrisona”.
„Co z tym?”
„Sprawują kontrolę większościową. Z dniem natychmiastowym Anderson Holdings nie zarządza już tą nieruchomością. Pacific Northwest Ventures przejmuje bezpośrednią kontrolę”.
„Nie mogą tego zrobić” – powiedział Marcus.
„Mogą”, powiedziałem. „Jeśli mają udziały większościowe, a mają. Pięćdziesiąt jeden procent, jak sądzę”.
Wszystkie głowy zwróciły się w moją stronę.
„Skąd możesz to wiedzieć?” Głos taty był ledwie słyszalny szeptem.
„To jest w rejestrze nieruchomości. Informacja publiczna.”
Zatrzymałem się.
„W rzeczywistości Pacific Northwest Ventures posiada większościowe lub znaczące udziały mniejszościowe w większości waszych głównych nieruchomości. Budynek Morrison, kompleks Riverside, parkingi w centrum miasta, apartamenty Harborview. Są one strategicznie umiejscowione w waszym portfolio.”
„To niemożliwe” – powiedziała mama. „Wiedzielibyśmy, gdyby jedna firma miała aż taką kontrolę”.
„Czy zrobiłbyś to?” – zapytałem. „Czy osobiście przeglądasz każdy dokument inwestycyjny, każdą umowę akcjonariuszy, każdą strukturę własnościową?”
Thomas znowu pisał, a na jego twarzy malował się coraz większy niepokój.
„Emma ma rację. Przeglądam teraz rejestry właścicieli. PNV pojawia się w prawie każdej dużej nieruchomości, którą zarządzamy. Jak mogliśmy tego nie zauważyć?”
„Bo przychodzili przez różne spółki zależne w różnym czasie” – wyjaśniłem. „Taka jest ich strategia. Nie ujawniają się. Po cichu akumulują strategiczne pozycje. A potem, gdy mają wystarczającą kontrolę, działają”.
„To szaleństwo” – powiedziała Victoria. „Wygląda na to, że to zaplanowali”.
„Prawdopodobnie tak”, zgodziłem się. „Pacific Northwest Ventures nie robi niczego przypadkowo. Każda inwestycja jest strategiczna. Każde przejęcie jest przemyślane. Oni grają w szachy, podczas gdy wszyscy inni grają w warcaby”.
Tata patrzył teraz na mnie z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłem odczytać.
„Emma, skąd ty to wszystko wiesz?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
