Zamiast tego sięgnęła pod budkę i wyciągnęła małą kopertę przyklejoną taśmą pod spodem.
Moje imię było napisane z przodu.
“Rachel.”
Zamarłem. „Jak długo to tam stoi?”
„Twój ojciec wkłada tu nową przed każdą randką.”
Zanim zdążyłem tego dotknąć, ktoś za mną powiedział: „Proszę, nie otwieraj tego”.
Odwróciłem się.
Kobieta stojąca przy barze wyglądała na osobę po sześćdziesiątce. Miała srebrne włosy, niebieski płaszcz i obie ręce owinięte wokół torebki.
Spojrzałem na nią i na zdjęcie.
Ta sama wąska szczęka. Te same głęboko osadzone oczy.
Nawet przez zadrapania wiedziałam, że to ona.
„Byłeś tu wczoraj wieczorem” – powiedziałem.
Skinęła głową.
Reklama
„Jesteś tą kobietą, która odwołała spotkanie z tatą”.
„Byłam kobietą, którą poznał. To nie była randka”.
Kelnerka cicho odeszła.
Spojrzałem na nią.
„Kim więc jesteś?”
Kobieta spojrzała na zdjęcie. „Mam na imię Helen”.
„Skąd znasz mojego ojca?”
“Dłużej, niż żyjesz.”
„Więc byliście razem.”
Wyraz twarzy Helen prawie się nie zmienił. „Nie. Nigdy nie byliśmy”.
“Nie kłam.”
“Nie jestem.”
„Stałaś obok niego w 1987 roku. Masz podrapaną twarz. Przyprowadzał tu kobiety od 18 miesięcy, a ty nagle siedzisz naprzeciwko niego”.
„To nie była randka”.
„A więc co to było?”
Helen spojrzała na kopertę. „Twój ojciec pytał mnie, czy osiem lat to wystarczająco długo”. Odsunęła krzesło naprzeciwko mnie i gestem wskazała mi, żebym usiadł.
Reklama
„Nie. Możesz mi powiedzieć, stojąc.”
Przyglądała mi się przez kilka sekund.
Potem powiedziała: „Twoja matka wybierała wszystkie kobiety, z którymi spotykał się twój ojciec”.
Raz się zaśmiałem, bo zdanie było absurdalne.
„Mama nie żyje od ośmiu lat”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
