Powiedziałem Benowi, że pójdę z nim.
Ukrywałem, jak bardzo wciąż czułem się użyteczny.
Przeczytałem ten wiersz dwa razy.
Przeczytałem to po raz trzeci i uświadomiłem sobie, jak wiele Ben wniósł w życie mojego taty. Z westchnieniem spojrzałem na Bena.
„Dobrze. Ze względu na mojego tatę i całą miłość, którą wlałeś w moją rodzinę, pomogę. Ale nie będę twoim zastępcą. Będę po prostu przy tobie, tak jak ty byłeś przy tacie”.
Wyjechaliśmy następnego ranka.
Ben się zgodził.
Wyjechaliśmy następnego ranka.
Claire mieszkała trzy godziny drogi stąd.
Ben przećwiczył wszystko, zanim dojechaliśmy do autostrady. Każda wersja zaczynała się od przeprosin, a kończyła dowodami, że został źle zrozumiany.
„Lubisz mnie poprawiać tak samo jak twój ojciec.”
Powtarzałem: „Ta część jest wymówką”.
Za czwartym razem Benowi udało się chwycić kierownicę.
„Lubisz mnie poprawiać tak samo jak twój ojciec.”
„Oboje lubimy mieć rację.”
Ben prychnął.
Ben rozważał wrzucenie listu do rzeki.
„Wtedy dla niego dzisiaj byłyby święta Bożego Narodzenia”.
Zaśmiałem się wbrew sobie.
Zatrzymaliśmy się kiedyś na kawę, a Ben rozważał wrzucenie listu do rzeki.
Zamknąłem go w schowku.
„Wiesz, że prawnie nie masz prawa do mojej poczty” – skomentował Ben.
Miała oczy Bena i jego porywczy charakter.
„Czyż nie dlatego mnie zaprosiłeś?”
Nie spuszczał wzroku z drogi.
***
Po pewnym czasie jazdy w końcu wjechaliśmy na przytulny podjazd.
Kiedy zapukaliśmy, Claire otworzyła nam drzwi, mając na sobie ogrodnicze rękawice.
Miała oczy Bena i jego porywczy charakter.
„Spędziłem lata chroniąc swoją dumę”.
Jej twarz stężała, zanim przemówiła.
“Powinieneś był zadzwonić.”
Ben cofnął się.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
