Cała twarz mu odpłynęła.
Jego wzrok przesunął się ze mnie na Masona.
“Megan?”
To było pierwsze, co powiedział, gdy stanęliśmy przed nim.
Mason znowu zaczął płakać.
Tato, co się dzieje?
Tyler zrobił krok naprzód. „Co robisz w tym samolocie?”
Prawie się roześmiałem. „Przyszliśmy ci zrobić niespodziankę”.
Zamknął oczy.
Laila nie wyglądała na zawstydzoną.
Jeśli już, to wyglądała na ulżoną.
Wskazałem na nią.
„Czy to nie ta sama Laila, która przyszła do mojego domu zapłakana sześć miesięcy temu?”
Tyler rozejrzał się dookoła. „Czy nie możemy tego zrobić tutaj?”
„Mówiłeś, że jest twoją współpracowniczką.”
„Megan, to nie jest miejsce na tę dyskusję”.
„Nie. Właśnie oznajmiłeś w samolocie pełnym nieznajomych, że ona nosi twoje dziecko i planujesz się z nią ożenić. Możesz mi odpowiedzieć publicznie”.
Laila skrzyżowała ramiona. „Przynajmniej teraz wie”.
Spojrzałem na nią. „Co?”
Spojrzała mi w oczy.
Powiedziałem, że przynajmniej wiesz.
Nie było śladu po płaczącej kobiecie z mojego ganku.
Podszedłem do niej.
Tyler stanął między nami. „Musisz wyjść”.
Spojrzałem na niego. „Ruszaj się, Tyler”.
„Megan, Mason jest tuż obok. Pomyśl o nim, zanim zrobisz scenę”.
Zaśmiałam się gorzko. „Teraz martwisz się tym, co widzi Mason?”
Jego twarz się napięła.
Mason trzymał mnie za rękę.
Tyler spojrzał na niego z góry. „Koleś, mogę wyjaśnić. Tylko nie teraz”.
Mason schował się za mną. To coś zmieniło w wyrazie twarzy Tylera.
Chciałam, żeby poczuł wstyd przynajmniej z powodu tego, co zrobił.
Zapytałem: „Od jak dawna to się dzieje?”
Tyler spojrzał na Lailę.
A potem z powrotem na mnie.
„Prawie rok”.
Poczułem zawroty głowy.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
