Tyler spojrzał na niego.
„Koleś, mogę ci to wyjaśnić. Tylko nie teraz.”
Mason natychmiast podszedł do mnie.
Coś zmieniło się w twarzy Tylera.
Nie obchodziło mnie to.
„Jak długo?” zapytałem.
Tyler spojrzał na Lailę.
A potem na mnie.
„Prawie rok”.
Zrobiło mi się niedobrze.
„Kiedy planowałeś mi powiedzieć?”
Potarł czoło.
„Czekałem na odpowiedni moment”.
„Czy to właściwy moment, żeby powiedzieć żonie, że inna kobieta jest w ciąży z twoim dzieckiem?”
“NIE.”
Zawahał się.
„Właściwy moment, żeby wręczyć ci dokumenty.”
Spojrzałam na niego.
„Jakie dokumenty?”
„Papiery rozwodowe.”
Za mną Mason płakał coraz bardziej.
Wyraz twarzy Tylera uległ zmianie.
Było tak, jakby na chwilę zapomniał, że jego własny syn go słyszy.
Natychmiast przykucnąłem obok Masona.
„Załóż słuchawki, kochanie.”
„Nie chcę.”
“Proszę.”
Zaczął szlochać.
Przytuliłam go i znowu wstałam.
„Planowałeś wręczyć mi papiery rozwodowe?”
„Nie chciałem, żebyś dowiedział się w ten sposób.”
„Jak dokładnie chciałeś, żebym się dowiedział?”
„Chciałem, żebyśmy porozmawiali prywatnie”.
Laila przerwała.
„Tyler i ja kochamy się.”
Odwróciłem się do niej.
„Będziemy mieć dziecko” – kontynuowała. „On chce być ze mną. Przeciąganie tego nikomu nie pomoże”.
Spojrzałem na Tylera.
„Czy tak myślisz?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
