Mój syn naśmiewał się z naszego kelnera, więc w końcu opowiedziałem mu historię, którą ukrywałem przez 20 lat

— Ludzie, z których najłatwiej nam się śmiać, są czasami tymi, którzy najbardziej starają się sprawić, żeby wszyscy wokół nich czuli się dobrze.

Po długiej ciszy Leo zapytał:

— Możemy tam wrócić jutro?

Następnego popołudnia czekał przy drzwiach, zanim zdążyłam nawet wziąć kluczyki.

W restauracji był zdenerwowany.

— A jeśli mi nie wybaczy? — zapytał.

— Wtedy uszanujesz jego decyzję.

Znaleźliśmy Sama przy wejściu.

— Witajcie ponownie — powiedział Sam.

Leo wystąpił do przodu.

— Nie przyszedłem tu jeść. Przyszedłem, bo muszę ci coś powiedzieć.

Sam czekał.

— To, co zrobiłem wczoraj, było okrutne. Wykonywałeś swoją pracę i byłeś dla nas miły, a ja i tak się z ciebie wyśmiewałem.

Głos mu drżał.

— Chciałem, żeby ktoś się zaśmiał. Nie pomyślałem o tym, jak ty się z tym poczujesz. To nie jest usprawiedliwienie. Nie zasłużyłeś na to i jest mi wstyd.

Sam przez chwilę milczał.

Potem się uśmiechnął.

— W porządku.

Leo pokręcił głową.

— Nie. To nie było w porządku. Ale mam nadzieję, że pewnego dnia będziesz w stanie mi wybaczyć.

Sam wyciągnął rękę.

Leo ją uścisnął.