Poszedłem za nią mijając recepcję i wszedłem w jasny korytarz, w którym unosił się zapach środka dezynfekującego.
„Proszę, powiedz mi, co się stało” – powiedziałem. „Czy Aaron zrobił komuś krzywdę? Czy powiedział coś Lily?”
Diane poszła dalej.
„Przekroczył granicę”.
Zatrzymałem się.
„Granica?”
Odwróciła się w moją stronę.
„Nie skończyło się na ogoleniu głowy”.
„Co to znaczy?”
„Lily jest osobą prywatną. Teraz wszyscy na tym piętrze o niej mówią. Ludzie mają swoje opinie. Ludzie opowiadają historie. Zaglądają do jej pokoju”.
Strach zaczął ustępować miejsca złości.
„Zadzwoniłeś do mnie, jakby to była nagła sprawa. Przyjechałem tu z myślą, że twoja córka może…”
Nie mogłem dokończyć zdania.
Wyraz twarzy Diane stwardniał.
„Może Aaron powinien był się dłużej zastanowić, zanim podjął decyzję dotyczącą kogoś innego”.
Spojrzałem na nią.
„Nie obwiniaj mojego syna za to, że stara się wspierać twoją córkę”.
„Nie winię go za to, że ją wspierał”.
„Dokładnie tak to brzmi.”
Mój głos się podnosił, więc zmusiłam się, żeby go ściszyć.
„Jest tu prawie codziennie od miesięcy. Przynosi jej jedzenie. Pomaga w nauce. Siada przy niej, kiedy jest zbyt zmęczona, żeby mówić. Opuszcza treningi i prawie nie śpi”.
„Wiem, co on robi” – warknęła Diane.
„Dlaczego więc mówisz o nim tak, jakby ją skrzywdził?”
Jej oczy napełniły się łzami, ale odwróciła wzrok, zanim zdążyły spaść.
„Nie rozumiesz.”
„Więc pomóż mi zrozumieć.”
Na korytarzu zapadła cisza.
Pielęgniarka pchała wózek z zaopatrzeniem. Gdzieś w pobliżu maszyna wydawała jednostajny dźwięk.
W końcu Diane przemówiła.
„Przez tygodnie obserwowałam, jak Aaron wchodził do pokoju Lily i przywracał ją do życia”.
Nic nie powiedziałem.
„Przychodzi z jednym z tych absurdalnych filmów, torbą przekąsek albo jakąś historią ze szkoły. Nagle ona siada. Śmieje się. Czasami nawet je.”
Jej usta drżały.
„Przynoszę jej koc, który uwielbia odkąd miała sześć lat, a ona odwraca się do ściany.”
„Diane…”
„Przypominam jej, żeby piła wodę, a ona się irytuje. Aaron pyta, a ona bierze kubek.”
„To nie jest jego wina.”
“Ja wiem.”
Słowa te wypowiedział szeptem.
„Wiem, że to nie jego wina. Ale świadomość tego nie powstrzymuje bólu”.
Przycisnęła grzbiet dłoni pod oczy.
„Jestem jej matką. Powinnam wiedzieć, jak ją pocieszyć. Powinnam być osobą, której najbardziej potrzebuje”.
„Jesteś osobą, której ona najbardziej potrzebuje.”
„Nie wydaje mi się to prawdą”.
Po raz pierwszy zrozumiałem, że złość Diane tak naprawdę nie dotyczyła Aarona.
Wynikało to z bezradności.
Zmuszona była stać przy łóżku córki dzień po dniu, patrząc, jak zabiegi powodują ból, którego nie mogła ukoić. Zdolność Aarona do wywołania uśmiechu na twarzy Lily stała się kolejnym przypomnieniem wszystkiego, czego Diane czuła, że nie jest w stanie zrobić.
„Zazdrościłam siedemnastolatkowi” – przyznała. „Miałam do niego żal, że może skontaktować się z moją córką, kiedy ja nie mogę”.
Jej wyznanie ciążyło między nami.
„To nie znaczy, że jesteś okropną matką” – powiedziałam.
„Dzięki temu czuję się jak on.”
„Nie. To sprawia, że stajesz się przerażoną matką.”
Na chwilę zasłoniła twarz.
„A dziś zrobił coś większego. Wszyscy się zaangażowali i przekonałem sam siebie, że zamienił Lily w jakąś wystawę”.
„Czy Lily też tak czuła?”
Diane opuściła ręce.
„Nie wiem. Byłem zbyt wściekły, żeby pytać.”
Zaczęła znowu chodzić.
Poszedłem za nią do pokoju 412.
Część czwarta: Poza pokojem 412
Zanim dotarliśmy do drzwi, usłyszałem śmiech.
Niegrzeczny śmiech.
Nie ten słaby chichot, który Lily czasami wydawała, gdy próbowała wszystkich uspokoić.
To był głośny, niekontrolowany, zapierający dech w piersiach śmiech.
Był to dźwięk wydawany przez dziewczynę, która zapomniała, choćby na chwilę, że jest w szpitalu.
Diane zatrzymała się przed pokojem.
Jej ręka spoczęła na klamce drzwi.
Przez kilka sekund żadne z nas się nie odzywało.
„To Lily” – wyszeptałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
