„Mamo. Mamo, poczekaj.”
Głos Alana załamał się gdzieś za mną.
Potem jego kroki, nierówne i szybkie, stały się głośniejsze.
Dogonił mnie przy łuku i uklęknął.
Upadł na kolana.
„Proszę. Proszę, nie wychodź. Nie w ten sposób.”
Zatrzymałem się.
„Alan, dałem ci wszystko, co miałem. Dziś wieczorem dałeś mi kąt. Więc daję ci trzydzieści dni”.
„Trzydzieści dni na co?” – wyszeptał. „Mamo, proszę. Naprawię to. Naprawię wszystko”.
„Trzydzieści dni poza domem”.
„Dlatego daję ci trzydzieści dni.”
Jego twarz się zmarszczyła.
Łzy płynęły mu strumieniami, takie same, jakie płakał jako chłopiec, gdy wiedział, że zrobił coś, czego nie da się już cofnąć.
„Zmienię się, przysięgam” – wyszeptał. „Proszę. Tylko powiedz mi jak”.
„Nie mogę. Kiedyś myślałem, że mógłbym cię prosić, żebyś wybrał między mną a żoną, która tobą pomiata, ale teraz widzę, że to bez sensu. Już wybrałeś upokorzenie mnie, żeby ją zadowolić”.
„Zmienię się, przysięgam”
Za nim Melissa stała sztywno, a jej usta tworzyły cienką, zaciśniętą linię.
Ona do niego nie przyszła.
Pozostali goście również zaczęli wychodzić.
Odwróciłam się od Alana.
Portier otworzył mi drzwi.
Wyszedłem na chłodne nocne powietrze, wreszcie zrobiło się jasno
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
