“Gdzie?”
Jego wzrok powędrował w stronę sukienki.
„Na strychu.”
Spojrzałam na niego.
„Strych?”
„Za starym drewnianym kufrem.”
Przypomniałem sobie ten kufer.
Nie otwierałem go od lat.
Od czasu pogrzebu nie.
Od czasu, gdy spakowałam ubrania, zdjęcia, listy i drobne fragmenty życia, na które nie mogłam patrzeć.
„Ethan, nie powinieneś był przez to przechodzić”.
“Ja wiem.”
“Dlaczego?”
Przełknął ślinę.
„Bo czegoś szukałem.”
“Co?”
Spojrzał na przedmiot, który trzymałem w dłoni.
“Ten.”
Zacisnąłem na nim palce.
W końcu popłynęły mi łzy.
Przez wszystkie te lata.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
