O świcie Adrian wciąż nie spał, pił z Celeste i dwoma inwestorami. Wysłał mi siedemnaście wiadomości.
Podpisz do południa.
Nie rób z tego czegoś okropnego.
Nie masz dokąd pójść.
Celeste przysłała mi jedno zdjęcie: mój spalony kompas, zwęglony od popiołów.
Pod spodem napisała: Stare rzeczy powinny być w ogniu.
Nie odpowiedziałem.
Zamiast tego siedziałem w gabinecie Marianne, podczas gdy lekarz dokumentował moje siniaki, biegły księgowy otwierał akta powiernicze, a emerytowany kapitan policji przeglądał nagrania z rezydencji. Każdy cios pojawił się z trzech stron. Każdy śmiech. Każda groźba. Każda wzmianka o zmuszeniu mnie do podpisania.
O dziewiątej nadeszło pierwsze zamówienie.
Nakaz natychmiastowego zamrożenia dostępu Adriana do kont Vale Holdings.
O dziewiątej piętnaście, druga.
Zawieszenie jego uprawnień dyrektora generalnego do czasu zakończenia dochodzenia.
O godzinie 9:30 banki zostały powiadomione, że wszystkie linie kredytowe zabezpieczone moim funduszem powierniczym zostały cofnięte.
Adrian zadzwonił o 9:32.
Pozwoliłem mu zadzwonić.
O dziesiątej inwestorzy zaczęli opuszczać rezydencję. O dziesiątej dziesięć prywatny jubiler Celeste zażądał zapłaty za zaległy diamentowy naszyjnik, zakupiony ze środków korporacyjnych. O dziesiątej dwadzieścia przyjechała policja.
Wszystko oglądałem na żywo za pośrednictwem kamery monitoringu na tablicy Marianne.
Adrian wściekły otworzył drzwi boso.
„Co to jest?”
Szef policji odpowiedział: „Musimy z panem porozmawiać w związku ze skargą dotyczącą napaści i wymuszeń finansowych”.
Za nim pojawiła się Celeste, już blada.
„To sprawa rodzinna”.
Marianne pochyliła się nad ekranem i szepnęła: „Już nie”.
Wtedy telefon Adriana zadzwonił ponownie.
Tym razem odpowiedziałem.
Jego głos się załamał.
„Mamo, co zrobiłaś?”
Zamknąłem oczy i zobaczyłem, że kompas Samuela płonie.
„Postępowałem zgodnie z poleceniem twojego ojca”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
