Victor skinął głową.
-Ja wiem.
—Ale cię posłucham.
I to wystarczyło.
Kilka tygodni później Victor zaczął się ujawniać w drobnych rzeczach.
Kawa.
Rozmowa telefoniczna.
Wcale nie nalegałem.
Tylko obecność.
Hannah oprawiła kartkę Luke’a i położyła ją na stoliku nocnym.
Pewnej nocy byłem na korytarzu, pod zdjęciami Luke’a.
Oparłem rękę o ścianę.
—Dotrzymałaś obietnicy, kochanie.
Uśmiechnęłam się przez łzy.
—Byłeś tutaj.
Spojrzałem na jego zdjęcie.
—I jakoś udało ci się go sprowadzić z powrotem.
Po raz pierwszy od trzynastu lat cisza nie wydawała się już tak pusta.
I jakoś wiedziałem, że Luke mnie usłyszał.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
