Ale już nie płakałam.
Byłem zbyt oszołomiony.
Ponieważ jedno pytanie wciąż dręczyło mnie.
Gdyby Stefan przeżył…
Dlaczego Mark powiedział mi, że nie żyje?
Spojrzałam na mojego męża.
“Dlaczego?”
Powoli opuścił ręce.
Jego twarz była zniszczona przez poczucie winy.
„Nie wiedziałem, jak ci to powiedzieć.”
„Powiedz mi co?”
Spojrzał na Stefana.
A potem do Laury.
I na koniec do mnie.
„Tej nocy w szpitalu…”
Zatrzymał się.
„Twoje dziecko nie umarło”.
Moje serce się zatrzymało.
Mark kontynuował.
„On żył”.
Spojrzałam na niego.
„A gdzie on był?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
