Odwróciłem się do dyrektora.
„Musisz mi dokładnie powiedzieć, dlaczego wezwano tu mojego męża”.
Dyrektor odchrząknął.
„Matka Stefana podała pana Cartera jako swój kontakt alarmowy”.
Krew mi zamarła.
„Jego matka?”
Spojrzałem na kobietę.
Teraz ona płakała.
„Mam na imię Laura” – powiedziała cicho.
Spojrzałem na nią.
„Laura, co?”
„Laura Bennett.”
Ta nazwa nic mi nie mówiła.
Aż Marek szepnął:
„Emma, proszę.”
Odwróciłam się ku niemu.
„Kim ona jest?”
Mark nic nie powiedział.
Laura otarła łzę z policzka.
„Nigdy ci nie powiedział?”
Moje serce zaczęło bić szybciej.
„Co mi powiedziałeś?”
Spojrzała na Marka.
Potem do Stefana.
A potem z powrotem na mnie.
„Mark był ojcem Stefana.”
“Ja wiem.”
“NIE.”
Jej głos drżał.
„Mam na myśli, że był jego ojcem jeszcze przed narodzinami Stefana.”
Zmarszczyłem brwi.
„Co to znaczy?”
Laura ponownie spojrzała na Marka.
„Nie był tylko ojcem Stefana”.
Zawahała się.
„Był jego ojcem, kiedy Stefan był jeszcze w szpitalu”.
Poczułem zawroty głowy.
„Jaki szpital?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
