Myślała, że nie zauważyłem. Myślała, że nie wiem o koszu na śmieci.
Trzecia taktyka: groźba.
„Zatrudnię prawnika. Nie możesz tego po prostu zrobić.”
„Mam już prawniczkę. Ruth Kimbell z Charleston. To ona założyła spółkę LLC.”
Zatrzymałem się.
„Miała też kilka bardzo interesujących rzeczy do powiedzenia na temat sprawiedliwego traktowania interesów w ramach ustalonej strategii użytkowania”.
Całe ciało Pameli było zablokowane.
Po raz pierwszy odkąd ją poznałem, nie miała nic do powiedzenia.
„Jak ty—”
„Zostawiłeś otwartego maila na iPadzie córki. W mojej kuchni. Na moim blacie. W moim domu”.
Im głośniej mówiła Pamela, tym cichszy byłem ja.
To technika, której nauczyłem się od pewnego szwajcarskiego inspektora hotelowego w 1994 roku.
Osoba, która kontroluje głośność, kontroluje pomieszczenie.
Sierra próbowała naprawić sytuację.
Stanęła przed Pamelą, uniosła ręce i uśmiechnęła się w ten sam sposób, co tysiące organizatorów imprez.
„Dobra, to szaleństwo. Drew, przesadzasz. Po prostu spędzaliśmy razem czas jako…”
Sięgnąłem do teczki, którą zabrałem z mieszkania.
Wyciągnąłem błyszczącą broszurę składaną na trzy części.
Uroczystości nadmorskie według Sierra Mitchell.
Kameralne śluby i imprezy na plaży.
Podniosłem to tak, żeby wszyscy mogli zobaczyć.
„Od 8500 dolarów”.
Twarz Sierry powoli odpływała, niczym podczas odpływu.
„Podany adres miejsca imprezy to mój dom. Zdjęcia te zostały zrobione w moim domu bez mojej zgody i wykorzystane do celów marketingowych.”
Odwróciłem broszurę.
„Sobotnia ceremonia o zachodzie słońca. Przyjęcie koktajlowe na werandzie. To bezpośredni cytat z rozmowy telefonicznej, którą wykonałeś na moim ganku 15 czerwca. Siedziałem dwa metry ode mnie”.
Usta Sierry otwierały się, zamykały i otwierały znowu.
„Po prostu… to był projekt. Właściwie nikogo nie zarezerwowałem”.
„Sierro, przedstawiłaś to klientowi. Słyszałem, że podałaś mu mój adres i cenę”.
Podałem jej drugi dokument. Białą księgę. Papier firmowy.
„To jest pismo z żądaniem zaprzestania naruszeń od mojego prawnika. To formalne żądanie usunięcia mojego adresu z wszystkich materiałów marketingowych, zarówno w wersji online, jak i drukowanej. Masz na to 30 dni”.
Sierra wpatrywała się w list, a jej oczy łzawiły.
Nie wyrzuty sumienia.
Udaremnienie.
Łzy kogoś złapanego, nie kogoś, komu przykro.
Pamela zrobiła krok naprzód.
„A teraz spójrz, co zrobiłeś, Drew.”
Powoli odwróciłem się w jej stronę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
