Jeszcze nie.
Gdy wszyscy wyszli, poszłam do kuchni i wzięłam się za sprzątanie.
Nie pamiętam nawet, kiedy podnosiłam talerze.
Nie pamiętam, żebym mył szklanki.
Moje ręce się poruszały, ale myśli krążyły gdzie indziej.
Marcus siedział w salonie i oglądał telewizję.
Dźwięki programu wypełniły dom.
Normalny dźwięk.
Zupełnie błędny dźwięk.
W końcu wszedłem do pokoju.
„Zamierzasz przeprosić?”
Marcus nawet nie oderwał wzroku od ekranu.
„Po co?”
„Za to, co mu powiedziałeś.”
Westchnął.
„Za mówienie prawdy?”
Poczułem ucisk w klatce piersiowej.
„Upokorzyłeś go.”
“NIE.”
W końcu na mnie spojrzał.
„On się ośmieszył”.
Spojrzałam na niego.
Nie mogłem uwierzyć, że te słowa wypowiedział mężczyzna, który właśnie patrzył, jak mój syn wychodzi.
Odwróciłam się w stronę kuchni i chwyciłam najbliższy talerz.
Włożyłem go do zlewu mocniej, niż zamierzałem.
„To mój syn.”
Marcus wstał.
„A teraz ma osiemnaście lat”.
Jego głos był zimny.
„Może już czas, żeby ktoś przestał traktować go jak dziecko”.
Chciałem się kłócić.
Chciałem krzyczeć.
Ale byłem wyczerpany.
Więc poszedłem na górę.
Powiedziałem sobie, że Andrew tam będzie.
Powiedziałem sobie, że pewnie siedzi na łóżku, zdenerwowany, ale czeka na mnie.
Powiedziałem sobie, że mam jeszcze czas.
Ale gdy dotarłem do jego pokoju, moje serce przestało bić.
Drzwi były otwarte.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
