Spojrzałem na ciało, z którego Greg przez lata się naśmiewał.
Dwanaście lat lojalności.
Dwanaście lat naprawiania zepsutych raportów, które cały wydział zrzucił na moje biurko, nie mówiąc nawet „dziękuję”.
Dwanaście lat lojalności.
A teraz park wodny, w którym Greg z pewnością planował zrobić ze mnie obiekt wszystkich żartów.
Już niemal słyszałem te żarty o wielorybach.
***
„Nie musisz iść” – powiedziała mi siostra przez telefon pewnego wieczoru. „Lindo, po prostu zadzwoń i powiedz, że jesteś chora. Nikt by cię nie winił”.
“To by mu się spodobało.”
Zapadła długa cisza, zanim moja siostra westchnęła.
„Już zdecydowałeś, prawda?” zapytała. „O parku wodnym i…”
„Nie musisz iść”
„Zadzwonię później i dam ci znać, co poszło” – powiedziałem szybko.
Rozłączyłem się i wpatrywałem się w ścianę.
Podjąłem decyzję, która ciążyła mi bardzo.
Jeśli to zrobię, nie będzie już odwrotu.
I nie byłem pewien, czy jestem gotowy stawić czoła temu, co miało nastąpić później.
Po raz setny zastanawiałem się, czy nie byłoby łatwiej po prostu zrezygnować i odejść.
Ale nie mogłem tego zrobić.
Jeśli to zrobię, nie będzie już odwrotu.
W poranek rekolekcji siedziałem na parkingu parku wodnego.
W uszach mi głośno waliło serce.
Otworzyłem folder na siedzeniu pasażera.
Wewnątrz znajdowały się cztery strony wydruku z pojedynczym odstępem.
„Dasz radę” – wyszeptałem do przedniej szyby. „Musisz…”
Mój telefon zawibrował.
Otworzyłem folder na siedzeniu pasażera.
To był SMS od Sary.
Idziesz? Już trzy razy zażartował, że cię nie będzie.
Przez dłuższą chwilę wpatrywałem się w wiadomość.
Zacząłem odpisywać.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
