Marlene się zaśmiała.
Następnie Priya włączyła dźwięk.
„Tak właśnie dyscyplinuje się żonę.”
Palce Marlene przestały poruszać się po perłach.
Priya nie przesadzała i nie zachowywała się specjalnie na sali sądowej.
Przedstawiła jedynie zdjęcie rentgenowskie żeber, datowane zdjęcia, nagrania z kamer bezpieczeństwa i zeznania ślusarza.
Dyrektor Ashford potwierdził autentyczność całego nagrania.
Tasha wyjaśniła proces planowania działań zapewniających bezpieczeństwo, nie ujawniając adresu schroniska, w którym przebywała Emily.
Wbrew radom swojego adwokata, Derek zeznawał.
Stwierdził, że chwytanie Emily za włosy było „pomocą” i że miał pełne prawo wejść do „mojego mieszkania”.
Priya położyła mu przed oczami akt powierniczy.
„Gdzie pojawia się pańskie nazwisko, panie Holt?”
Derek przeszukał dokument.
„To jest majątek małżeński”.
„Podpisałeś umowę przedmałżeńską, w której potwierdziłeś, że tak nie jest”.
Na sali sądowej zapadła cisza.
Derek spojrzał na swoją matkę.
Marlene najwyraźniej przekonała go, że odpowiednia ilość zastraszania wystarczy, aby przepisać dokumenty prawne.
Sędzia przyznał Emily dwuletni nakaz ochrony i wyłączne prawo do posiadania apartamentu.
Zwróciła się również z podejrzeniem naruszenia wcześniejszego zarządzenia do prokuratora, który już zajmował się sprawą karną.
Nie było natychmiastowego, idealnego zakończenia.
Odbyły się wywiady.
Kontynuacje.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
