Marlene najwyraźniej przekonała go, że odpowiednia ilość zastraszania wystarczy, aby przepisać dokumenty prawne.
Sędzia przyznał Emily dwuletni nakaz ochrony i wyłączne prawo do posiadania apartamentu.
Zwróciła się również z podejrzeniem naruszenia wcześniejszego zarządzenia do prokuratora, który już zajmował się sprawą karną.
Nie było natychmiastowego, idealnego zakończenia.
Odbyły się wywiady.
Kontynuacje.
I miesiące, kiedy Emily budziła się przy najmniejszym dźwięku dochodzącym z korytarza.
Jednak świat Dereka stawał się coraz węższy z każdym udokumentowanym faktem, który sam stworzył.
Firma Ashford ostatecznie go zwolniła po tym, jak wewnętrzne dochodzenie wykazało, że okłamał inspektorów ds. zgodności z przepisami i wykorzystywał konto firmowe do wysyłania wiadomości z pogróżkami.
Jego stowarzyszenie zawodowe wszczęło postępowanie etyczne.
Prokurator przedstawił wniosek o ukaranie, powołując się na nagrania z restauracji, dokumentację medyczną, nagrania z monitoringu i pocztę głosową.
Stając w obliczu możliwości rozprawy sądowej, Derek przyznał się do winy pod zarzutem napaści domowej i naruszenia nakazu ochrony.
Otrzymał wyrok w zawieszeniu, obowiązkową interwencję psychologiczną, monitoring elektroniczny i zwrot kosztów leczenia Emily.
Każde kolejne naruszenie przepisów może skutkować karą więzienia.
Marlene nie została oskarżona tylko za śmiech w restauracji.
Emily jednak wniosła pozew cywilny, twierdząc, że Emily pomogła ją uwięzić, a Marlene wydała odrębny nakaz zakazujący jej kontaktowania się z Emily po tym, jak zostawiła trzydzieści siedem obraźliwych wiadomości.
Derek przeprowadził się do pokoju gościnnego swojej matki.
Rosnące koszty obsługi prawnej zmusiły Marlene do sprzedaży mercedesa, za którym pierwszej nocy podążała za radiowozem.
Rozwód Emily został sfinalizowany jedenaście miesięcy po kolacji w restauracji.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
