Pierwszą rzeczą, na którą zwróciłem uwagę, nie była jego łysa głowa.
W ten sposób obserwował każdą osobę przechodzącą przez otwarte drzwi.
Noella przytuliła Mayę.
Duncan trzymał notatkę napisaną przez syna i odchrząknął kilka razy, zanim zdołał przemówić.
„Liam mówił o tobie każdego dnia” – powiedział.
Noella dodała: „Wiedzieliśmy, że jesteś jego przyjacielem. Nie zdawaliśmy sobie sprawy, jak bardzo go chronisz”.
„Tak naprawdę go nie chroniłam” – powiedziała Maya. „I tak mówili różne rzeczy”.
„Trzymałeś się mojego boku” – odpowiedział Liam.
Maya podała Noelli dwa kucyki.
„Nie wiemy, czy organizacja może z nich skorzystać” – wyjaśniłem.
Noella przycisnęła owinięte włosy do piersi.
„Nawet jeśli nie mogą, to co ona zrobiła, ma znaczenie”.
Organizacja potwierdziła później, że spora część włosów Mai spełnia jej wymogi.
Nie wystarczało to na pełną perukę, ale mogło stać się jej częścią.
To zmotywowało mnie do ponownego spotkania z Susan.
Spojrzałem na krótkie włosy Mai i powiedziałem: „Jeśli choć jedno dziecko było gotowe zrezygnować z czegoś, co ceniło przez lata, dorośli powinni być skłonni do czegoś więcej, niż tylko do rozmowy”.
To był początek ruchu włosów.
Szkoła nawiązała współpracę z organizacją produkującą peruki i dwoma licencjonowanymi salonami.
Każda rodzina otrzymała informację o tym, w jaki sposób zostaną wykorzystane oddane włosy.
Żadne dziecko nie może brać udziału w zajęciach bez pisemnej zgody rodziców.
Uczniowie, którzy nie chcieli ścinać włosów, mogli zebrać pieniądze na pokrycie kosztów wykonania i dopasowania peruki.
Akcja odbyła się trzy tygodnie później na sali gimnastycznej szkoły.
Przyjechali rodzice, nauczyciele i starsze rodzeństwo.
Pewien ojciec od lat zapuszczał włosy i podarował im kilka centymetrów.
Nauczycielka przekazała również część włosów, które nosiła od czasów studiów.
Dzieci wykonały kartki dla Liama i innych pacjentów, którzy otrzymali peruki.
Maya już więcej nie dokonała darowizny.
Stała obok Liama przy stole do etykietowania.
Sprawdziła, czy do każdej paczki dołączone są informacje o darczyńcy.
Pod koniec dnia organizacja zebrała wystarczającą liczbę włosów, które można było oddać do skompletowania, aby stworzyć perukę dla Liama.
Zajęło to prawie dwa miesiące.
Rano, kiedy miał go na sobie idąc do szkoły, Noella zaprosiła nas, abyśmy spotkali się z nimi na zewnątrz.
Peruka była ciemnobrązowa i równo przycięta nad uszami.
Liam cały czas go dotykał.
Włosy Mai zaczęły rosnąć już poza brodę.
Stali razem przy wejściu.
„Wyglądam dziwnie?” – zapytał Liam.
Maya przyglądała mu się uważnie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
