Jasnoniebieski.
Mama wydała dźwięk, którego nigdy wcześniej nie słyszałam.
Sięgnęła po nią.
“Moja sukienka.”
Spojrzałem na nią.
“Co?”
Babcia skinęła głową.
„Twoja matka nosiła to, kiedy miała dwa lata.”
Mama przycisnęła materiał do ust.
Suknia miała ponad 60 lat.
Marszczone ręcznie.
Malutkie, kryte guziki z tyłu.
Spojrzałem na babcię.
“Zrobiłeś oba?”
“Tak.”
Następnie wskazała na pudełko.
“Kontynuować.”
Pod sukienką mamy znajdowało się coś owiniętego w chusteczkę.
Otworzyłem go ostrożnie.
Trzecia sukienka.
Nowsze.
Kremowy len z drobnymi zielonymi listkami przyszytymi wzdłuż brzegu.
Było niedokończone.
Dodano jeden rękaw.
Drugiego nie było.
Rząd szpilek przytrzymywał część kołnierza na miejscu.
Przestałem oddychać.
Babcia powiedziała: „To należy do niej”.
Spojrzałem na Lily.
Potem u babci.
“Ty to zrobiłeś?”
“To ja zacząłem.”
“Gdy?”
Odwróciła wzrok.
“Lata temu.”
Oczy mamy rozszerzyły się.
“Ile lat?”
Babcia ją zignorowała.
“Zajrzyj do kieszeni.”
Nie widziałem żadnej kieszeni.
Potem zauważyłem małą wewnętrzną fałdkę blisko talii.
W środku znajdowała się koperta.
Było na nim napisane moje imię.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
