„Wiem, że wygląda to okropnie.”

„Jakbyś walczył z maszynami do strzyżenia żywopłotów i ledwo wygrał” – powiedziałem.

Zaśmiała się cicho, po czym otarła twarz wierzchem dłoni. „To było głupie?”

Jonathan zgubił kępki włosów na poszewce poduszki. Letty nigdy o tym nie zapomniała. Ja też nie zapomniałem.

Przeszedłem przez łazienkę, wziąłem nożyczki z jej ręki i wziąłem ją w ramiona. „Nie” – wyszeptałem. „Nie, kochanie. Twój tata byłby z ciebie taki dumny. Wiem, że ja jestem”.

Płakała przez chwilę w moje ramię, po czym się odsunęła. „Możemy poprawić mi włosy? Wyglądam jak ojciec założyciel”.

Godzinę później siedzieliśmy w salonie Teresy. Letty była owinięta peleryną, podczas gdy Teresa oglądała uszkodzenia i cicho westchnęła.

Mąż Teresy, Luis, wszedł do środka w połowie i zatrzymał się, gdy zauważył kucyk na ladzie.

„O co w tym wszystkim chodzi?” zapytał.

Zanim zdążyłam wyjaśnić, Letty powiedziała: „Dziewczyna z mojej klasy potrzebuje peruki”.

Wtedy naprawdę na nią spojrzał i uśmiechnął się do mnie przez lustro. „Cześć, Piper. To dziewczyna Jonathana, jasne”.

Moja córka usiadła trochę wyżej pod peleryną. „Znałaś mojego tatę?”

Luis skinął głową. „Tak, kochanie. Pracowałem z nim osiem lat.”

Dotknęła tępych końcówek świeżo skróconych włosów. „Czy spodobałaby mu się ta fryzura?”

Teresa prychnęła. „Żaden porządny facet nie dałby rady obciąć włosów w łazience, dziewczyno”.

„Mamo” – jęknęła Letty.

„Ale” – dodała Teresa łagodniejszym głosem – „na pewno spodobałby mu się powód tego”.

Luis oparł się o stację i spojrzał na Letty. „Twój tata nie mógł znieść widoku ludzi cierpiących w samotności. To doprowadzało go do szału”.

Letty spuściła wzrok na swoje dłonie. „Millie próbowała udawać, że jej to nie obchodzi, ale tak było”.

„Oczywiście, że tak, kochanie” – powiedziałem.

Teresa została po zamknięciu. Pomiędzy naprawą włosów mojej córki i dopasowaniem ich do włosów już zachowanych na peruki dziecięce, udało jej się ukończyć jedną do następnego ranka.

—

Przed szkołą Letty i ja kupiłyśmy perukę.

„Mamo, czy wyglądam dziwnie?”

„Wyglądasz jak ty” – powiedziałem. „Tylko z mniejszą dbałością”.

To ją rozśmieszyło.

Potem lekko uniosła pudełko. „Myślisz, że Millie faktycznie to założy?”

„Nie jestem pewna, kochanie. To może być dla niej niezręczne. Ale nawet jeśli nie będzie chciała, będzie wiedziała, jaki jesteś odważny i dobry”.

—

Dwie godziny później zadzwonił dyrektor Brennan.

Kiedy dotarłem do szkoły, moje dłonie były już śliskie od kierownicy.

Pan Brennan stał już przed biurem.

„Co to jest?” zapytałem. „Kim są ci ludzie?”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!