„Zapytaj babcię” – wyszeptała. „To nie moja historia, mamo. Proszę, zapytaj babcię”.
„Myślisz, że zrobiłem to Emily.”
„Nie twoja historia? Emily, co to w ogóle znaczy?”
Potrząsnęła głową, łzy spływały jej po policzkach, a ona ukryła twarz w kolanach.
Wstałam tak szybko, że pokój zawirował. Moje ręce już macały klucze.
Piętnaście minut później stałem na ganku Lindy i waliłem w drzwi otwartą dłonią.
Linda otworzyła go w swoim kardiganie, już rozchylając usta.
„Więc POWIEDZ MI.”
„Co do cholery zrobiłeś mojej córce?”
Nawet nie drgnęła. To było najgorsze.
Linda stała w drzwiach, jej oczy były pełne łez, ale nie wyglądała na winną.
Odsunęła się cicho od drzwi, robiąc miejsce, o które nie prosiłem. „Myślisz, że zrobiłem to Emily? Nie. Ale kiedy poznasz prawdziwy powód, obawiam się, że nie będziesz w stanie ustać na nogach”.
„Po prostu przyjdź.”
„A kto to zrobił? Bo wróciła do domu wyglądając, jakby właśnie wyszła ze strefy wojny, i nie chce mi nic powiedzieć, poza tym, żebym cię zapytał”.
„Rachel, posłuchaj mnie.”
„Nie, TY posłuchaj. Ona ma dwanaście lat. Uwielbiała te włosy. Płakała, jak przycinałem jej ćwierć cala”.
„Wiem, że tak zrobiła.”
„Więc POWIEDZ MI.”
Linda wzięła głęboki oddech i skrzyżowała ramiona na piersi. Prawie jakby się trzymała.
„Mówię ci, gdzie masz być.”
„Jutro wieczorem w szkole Emily jest koncert. Przyjdź. Sama ci wszystko wyjaśni.”
„Czy ty sobie ze mnie żartujesz?”
„Tym razem, Rachel. Po prostu przyjdź.”
Dwa słowa. Tym razem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
