„Powiedział nam, żebyśmy nie pokładali w tym nadziei” – dodał Mark. „Powiedział, że wszystko zależy od lekarzy”.
Brzmiało to dokładnie jak Jonathan.
Ostrożny.
Praktyczny.
Próba przeniesienia czegoś niemożliwego bez uczynienia tego cięższym.
„Jak blisko byli?” zapytałem.
Ellen uśmiechnęła się przez łzy.
„Bliżej, niż nam się wydawało”.
Opowiadała mi, że kiedyś pielęgniarka musiała oddzielić dziewczynki, bo śmiały się zbyt głośno, podczas gdy inni pacjenci próbowali spać.
Po raz pierwszy tego dnia prawie się uśmiechnąłem.
Ktoś mówił o Mary tak, jakby nadal miała osiemnaście lat.
Nie jestem pacjentem.
Nie jestem dawcą.
Tylko Mary.
„Mary cały czas o tobie mówiła” – powiedziała Ellen.
Spojrzałem na nią.
„Co ona powiedziała?”
„Że za bardzo się martwisz.”
Zaśmiałem się wbrew sobie.
„Brzmi to rozsądnie.”
„Że udawałeś, że nie płaczesz.”
Mój uśmiech zniknął.
„I że kiedykolwiek się bała, myślała o tym, żeby wrócić do domu z tobą”.
Spojrzałem na list Mary.
Była przestraszona.
Po prostu nie chciała, żebym wiedział, jak bardzo.
Wtedy w drzwiach pojawiła się pielęgniarka.
„Proszę pani, proszę pana?”
Ellen i Mark natychmiast wstali.
Pielęgniarka się uśmiechnęła.
„Sophie jest już po operacji”.
Wszystko w pokoju zdawało się stanąć w miejscu.
„Jej stan jest stabilny. Chirurg wkrótce z tobą porozmawia”.
Ellen wydała dźwięk, który był w połowie śmiechem, w połowie szlochem.
Mark objął ją ramionami.
Wtedy Ellen spojrzała na mnie.
Na jej twarzy po chwili pojawił się wyraz czystej ulgi.
A potem zastąpiło je poczucie winy.
Wstałem.
“Iść.”
Zawahała się.
“Łaska-“
„Idź do swojej córki.”
Podeszła do mnie, wyraźnie niepewna, czy powinna mnie dotknąć.
Więc pierwszy ją przytuliłem.
Mocno mnie trzymała.
„Dziękuję” – wyszeptała.
Odsunąłem się.
„Nie dziękuj mi.”
Wyglądała na zdezorientowaną.
„To nie była moja decyzja”.
Podniosłem list Mary.
„To było jej.”
Ellen płakała jeszcze mocniej.
„W takim razie nigdy jej nie zapomnę.”
Uwierzyłem jej.
Mark położył swoją dłoń na mojej.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
